Book Review: Εφιάλτες της Άρτεμις Βελούδου - Αποκότου

Σπάνια συναντά κανείς ένα βιβλίο για το οποίο έχει ακούσει μόνο θετικά. Η καθολική αποδοχή που είχαν οι “Εφιάλτες” στο αναγνωστικό κοινό με οδήγησε στην απόφαση να βυθιστώ κι εγώ στον κόσμο της Άρτεμις Βελούδου-Αποκότου. Φυσικά και είχα τις αμφιβολίες μου για το εάν θα μου άρεσε. Ήξερα πως είναι ένα βιβλίο που ανήκει στη φανταστική λογοτεχνία και η αλήθεια είναι, πως δεν είναι ακριβώς το λογοτεχνικό είδος που προτιμώ.

Η ιστορία ξεκινά με τον Ρέιμοντ μέσα στο αεροπλάνο καθώς μετακομίζει στο  Ντάνγουϊτς, όπου θα μείνει αρκετό χρονικό διάστημα στο σπίτι των παππούδων του. Αιτία αυτής την μετακόμισης, εκτός –φαινομενικά- από την επιθυμία των γονιών του να τον ξεφορτωθούν, είναι ο εθισμός του στις ουσίες κι το αλκοόλ. Στο Ντάνγουϊτς ο Ρέιμοντ αναγκάζεται να δουλέψει στην οικογενειακή επιχείρηση, παρέα με την εκνευριστική και άσχημη Ονόρα. Καθώς νιώθει να βαλτώνει όλο και περισσότερο, παράξενα γεγονότα τον αναγκάζουν να ανακαλύψει μια άλλη πραγματικότητα. Τι μυστικά κρύβει η Ονόρα και τι τους επιφυλάσσει το μέλλον;

Δεν σκοπεύω να αποκαλύψω περισσότερα για την υπόθεση. Κι αυτά που είπα πολλά είναι. Εκείνο όμως στο οποίο θέλω να αναφερθώ, το πρώτο πράγμα που προσέχει ο αναγνώστης διαβάζοντας το συγκεκριμένο βιβλίο, είναι το πόσο, μα πόσο, καλογραμμένο είναι. Η συγγραφέας δημιουργεί με μαεστρία έναν υπέροχο κόσμο και του δίνει ζωή, χάρη στο μεγάλο της ταλέντο. Με σφιχτοδεμένη πλοκή και καλοδουλεμένους ήρωες η κυρία Βελούδου-Αποκότου συνθέτει μια ιστορία για τα δεδομένα και τα απροσδόκητα. Γιατί οι “Εφιάλτες” δεν είναι ένα απλό βιβλίο φανταστική λογοτεχνίας. Είναι ένα εξαιρετικά δουλεμένο λογοτεχνικό κείμενο, το οποίο βασίζεται στις κοινωνικές αναπαραστάσεις των ηρώων του για να μας μιλήσει για το αναπάντεχο, το άγνωστο, για τους ίδιους μας του εαυτούς. Ο Ρέιμοντ έχτισε το χαρακτήρα του και πορεύτηκε στη ζωή του με βάση τα όσα ήξερε. Ωστόσο, έρχεται κάποια στιγμή στη ζωή μας που όλα όσα ξέρουμε ανατρέπονται και ο Ρέιμοντ καλείται να αντιμετωπίσει μια διαφορετική πραγματικότητα.

Κατά την προσωπική μου άποψη οι “Εφιάλτες” είναι ένα μοναδικό δείγμα ψυχοκοινωνικών καταστάσεων, αφού η συγγραφέας καταφέρνει να αναδείξει την πολυπλοκότητα της ανθρώπινης ψυχοσύνθεσης, αλλά κυρίως τον τρόπο που λειτουργεί ο άνθρωπος στην κοινωνία, την όποια κοινωνία, και πως νοηματοδοτεί ο ίδιος τις ταυτότητες που του επιβάλουν. Ένα βιβλίο χορταστικό, με πλούσιες εικόνες, στακάτη, έντονη αφήγηση και χαρισματική γλώσσα.

Διαβάζοντας το συγκεκριμένο βιβλίο κατάλαβα, για ακόμη μια φορά, τους λόγους για τους οποίους δεν διαβάζω συχνά βιβλία φανταστικής λογοτεχνία. Δεν πιστεύω στη μαγεία, σε άλλους κόσμους, σε οτιδήποτε δεν μπορώ να δω και να ακουμπήσω εγώ η ίδια. Ελάχιστα λογοτεχνικά κείμενα με έχουν πείσει για το αντίθετο, όλα τους κλασσικά και αριστουργηματικά. Οι Εφιάλτες είναι ένα τέτοιο βιβλίο. Γιατί πέρα από τις τεχνικές και τις ρίμες, πέρα ακόμη και από την ιστορία ή τους πρωταγωνιστές ενός κειμένου, υπάρχει το συναίσθημα. Όλες οι μορφές τέχνης αποσκοπούν σε αυτό κι αν ένα βιβλίο μπορεί να αλλάξει έναν άνθρωπο, τότε οι Εφιάλτες το πέτυχαν. Γιατί, έστω και για λίγο, αναρωτήθηκα. Έστω και για λίγο, πίστεψα στη μαγεία, που τόσο πολύ χρειάζομαι στη ζωή μου. Ανυπομονώ για το δεύτερο και τελευταίο μέρος της διλογίας, ώστε να μπορέσω να συναντήσω ξανά τον μοναδικό Ρέιμοντ και τον κόσμο του.

src=http://www.artsandthecity.gr/cm/ckfinder/userfiles/images/unnamed

Κυκλοφορεί στα βιβλιοπωλεία απο τις εκδόσεις iWrite και μπορείτε να το παραγγείλετε και ηλεκτρονικά εδώ.

 

 

Μαρία Μπακάρα