Book Review: Η μοναξιά δεν έρχεται μόνη- Βασιλική Λεβεντάκη

Όταν διάβασα το τελευταίο βιβλίο της Βασιλικής Λεβεντάκη «Στα Μονοπάτια του Καπνού» θέλησα αμέσως να αποκτήσω όλα τα λογοτεχνικά της «παιδιά». Κατά την επίσκεψή μου στην έκθεση βιβλίου στο Ζάππειο, κατάλαβα πως η ώρα είχε φτάσει. Έπιασα στα χέρια μου το προηγούμενο βιβλίο της «Η μοναξιά δεν έρχεται μόνη», το ξεφύλλισα, το μύρισα και ξεκίνησα το ταξίδι μου στις σελίδες του.

Από την πρώτη στιγμή κατάλαβα τι θα επακολουθούσε, όμως επέλεξα να συνεχίσω. Η ανάγνωση του βιβλίου «Η μοναξιά δεν έρχεται μόνη» ήταν για έμενα ένα μαρτύριο, μια δύσκολη πορεία προς τη λύτρωση. Ένα γλυκόπικρο βάσανο που με άφησε με δάκρυα στα μάτια και συναισθήματα που ήθελαν να βροντοφωνάξουν. Αυτός είναι ο λόγος που γράφω το συγκεκριμένο κείμενο. Σε κάποιον πρέπει να πω πόσο λάτρεψα την ανάγνωση του βιβλίου της Βασιλικής Λεβεντάκη.

Η ιστορία τοποθετείται χρονικά στα τέλη του 19ου αιώνα και στις αρχές του 20ου. Η συγγραφέας μας ταξιδεύει στην τότε Αθήνα και βέβαια στην υπέροχη Σύρο. Γνωρίζουμε τον δικηγόρο Θεόδωρο Παναγιώτου, την κηδεμονευομένη του Ελένη, την αρχόντισσα Ασπασία Σαγιά. Αλλά κυρίως, γνωρίζουμε τις Δαιμονισμένες. Ή έτσι νομίζουμε. Γιατί μέχρι να φτάσουμε στην τελευταία σελίδα δεν έχουμε μάθει στην ουσία τίποτα. Όλα τα κλειδιά μας δίνονται απλόχερα από τη συγγραφέα, όμως πόσο έτοιμοι είμαστε να αντικρίσουμε την αλήθεια; Εγώ δεν ήμουν. Δύο φόνοι -φαινομενικά ασύνδετοι μεταξύ τους- ψάχνουν τον ένοχο και κρυμμένα μυστικά προσπαθούν να βγουν στην επιφάνεια. Αλλά με ποιο τίμημα;

Η ανάγνωση του συγκεκριμένου βιβλίου –όπως προείπα- ήταν εξαιρετικά δύσκολη για εμένα. Κάποιες φορές δεν μπόρεσα να διαχειριστώ τα έντονα συναισθήματα με τα οποία ήρθα αντιμέτωπη. Αυτό δυσκόλεψε και την αναζήτηση των ενόχων.

Το βιβλίο «Η μοναξιά δεν έρχεται μόνη» είναι απίστευτα καλογραμμένο, μα πάνω από όλα απόλυτα πιστό στο ψυχολογικό προφίλ των ηρώων του. Η συγγραφέας χτίζει λίγο-λίγο τους πρωταγωνιστές της και τους δίνει ζωή μέσα σε ένα κύκλο μυστηρίου αλλά και πόνου.

Προσπαθώ να αποκωδικοποιήσω το μυστικό της πένας της κυρίας Λεβεντάκη. Είναι η εξαιρετική χρήση της γλώσσας; Είναι το είδος με το οποίο καταπιάνεται; Είναι η λυρικότητα και οι γλαφυρές περιγραφές της, φαινόμενο πρωτότυπο στην αστυνομική λογοτεχνία; Μήπως είναι η ικανότητά της να μας κάνει να αγαπήσουμε σκοτεινούς αντιήρωες;

Καταλήγω πως, το μυστικό της γραφής της συγγραφέως, είναι η απόλυτη αληθοφάνεια στις πράξεις των πρωταγωνιστών και «εκείνη» η σκέψη που σου τριβελίζει το μυαλό όταν ολοκληρώνεις την ανάγνωση ενός βιβλίου της. «Το ίδιο θα έκανα κι εγώ».

Σας προτρέπω να διαβάσετε το «Η μοναξιά δεν έρχεται μόνη». Όχι μόνο γιατί είναι μια ενδιαφέρουσα ιστορία, ένα εξαιρετικά καλογραμμένο βιβλίο. Όχι μόνο γιατί η χρήση της γλώσσας είναι άρτια και οι περιγραφές άκρως ποιητικές. Διαβάστε το, γιατί η Βασιλική Λεβεντάκη μέσω των λογοτεχνικών της κειμένων πραγματοποιεί τον στόχο κάθε έργου τέχνης. Μιλάει κατευθείαν στην καρδιά μας και μας οδηγεί –ώρες μετά την ανάγνωση του βιβλίου- να αναπολούμε ξανά και ξανά καταλήγοντας στην ίδια πρωταρχική μας σκέψη: «Το ίδιο θα έκανα κι εγώ».

src=http://www.artsandthecity.gr/cm/ckfinder/userfiles/images/fds(1).jpg

Κυκλοφορεί απο τις εκδόσεις Λιβάνη

 

Μαρία Μπακάρα