Book Review: Η άλλη Γκρέις – Μάργκαρετ Άτγουντ

Book Review: Η άλλη Γκρέις – Μάργκαρετ Άτγουντ

Για την Μάργκαρετ Άτγουντ δεν υπάρχουν πολλά να πούμε και άλλωστε δεν χρειάζεται,τα έχουν πει τα βιβλία της πολλά χρόνια τώρα.

Σαφώς και δεν είμαι εγώ η κατάλληλη να κρίνω το έργο της συνολικά, το μόνο που μπορώ απλά να πω,μετά την ανάγνωση της «Άλλης Γκρέις» είναι ότι έχει μετατρέψει μια συνηθισμένη ιστορία εποχής  σε ένα εξαιρετικό ψυχογράφημα αλλά και μια σκιαγράφηση μοναδική της τότε κοινωνίας.Το αποτέλεσμα είναι ένα βιβλίο απλά ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ!

Στο μακρινό 1843 μια  νεαρή υπηρέτρια, η Γκρέις κατηγορείται για συνεργεία στο φόνο του αφεντικού της και της ερωμένης του.Η ίδια υποστηρίζει πως δε θυμάται τίποτα από τους φόνους,κάποιοι υποστηρίζουν την αθωότητα της κι άλλοι όχι.Τι πραγματικά έχει συμβεί;Ένας γιατρός που ειδικεύεται στις ψυχικές νόσους αποφασίζει να τη βοηθήσει να θυμηθεί,τι αντίτιμο όμως θα έχει η πράξη του αυτή;Και εν τέλει,θα είναι η αλήθεια λυτρωτική ή μήπως όχι;

Το είχα πρωτοδιαβάσει κάποια χρόνια πριν το συγκεκριμένο έργο,η τωρινή έκδοση όμως θεωρώ ότι είναι ακόμη πιο αντιπροσωπευτική της ατμόσφαιρας εκείνης της εποχής,κάτι που θεωρώ ότι ευνοήθηκε κι από τη μετάφραση του Αύγουστου Κορτώ.Πέραν αυτών βέβαια,το βιβλίο είναι ταυτόχρονα τόσο γλαφυρό στις περιγραφές αλλά και τόσο ουσιαστικό,χωρίς περιττές φιοριτούρες που οι όποιες αναγκαίες περιγραφές της τότε καθημερινότητας και νοοτροπίας δεν είναι καθόλου βαρετές αλλά άκρως αναγκαίες στη ν ιστορία μας.Η Γκρέις είναι τόσο όσο συμπαθής καθώς κανείς δε μπορεί να γνωρίζει με σιγουριά αν έχει πράξει το έγκλημα κι αν ναι,για πιο λόγο.Σίγουρα όμως οφείλουμε να την ακούσουμε,οφείλουμε να της δώσουμε την ευκαιρία να μας πει τη δική της πλευρά της υπόθεσης και να κρίνουμε εκ του αποτελέσματος αν φταίει ή όχι.

Η Άτγουντ βέβαια δεν έμεινε μόνο στο ‘’αστυνομικό’’ κομμάτι της υπόθεσης,επιπλέον κατάφερε να αποδώσει αριστοτεχνικά όλη τη ψυχολογία εκείνης της κοπέλας και να μας βάλει μέσα στη ζωή της,να μας κάνει να δούμε εκ των έσω για ποιο λόγο τελικά οδηγήθηκε,αν οδηγήθηκε,σε αυτή τη πράξη,και να μας αφήσει το περιθώριο να την δικαιολογήσουμε ή όχι.Αναμφίβολα όμως ,δε γίνεται να μη συμπαθήσουμε την Γκρέις,καθώς είναι από μόνη της τόσο ξεχωριστή.

Κλείνοντας, το βιβλίο είναι ένα τρυφερό,νοσταλγικό αν και ελαφρά μελαγχολικό βιβλίο,σίγουρα όμως κατορθώνει και γοητεύει σε όλη τη διάρκεια της ανάγνωσης.Με λίγα λόγια,είναι ένα βιβλίο ΜΟΝΑΔΙΚΟ.

 

Καλή ανάγνωση,

Μαρία Ανδρικοπούλου