Book review: Ο καλός γιος - You Jeong Jeong

Book review:   Ο καλός γιος - You Jeong Jeong

 

«Ο καλός γιος» είναι το πρώτο βιβλίο της Νοτιοκορεάτισσας συγγραφέως You-Jeong Jeong που κυκλοφορεί στα ελληνικά, συστήνοντάς μας μια διαφορετική εκδοχή του ψυχολογικού θρίλερ.

Ο εικοσιεξάχρονος Γιου-τζιν, που ζει με τη μητέρα του και τον υιοθετημένο αδελφό του, έχει μόλις κάνει αίτηση για τη νομική σχολή. Αυτό θα είναι το πρώτο βήμα για να απαγκιστρωθεί από τη σφιχτή επιρροή και την εποπτεία της μητέρας του. Γιατί ο Γιου-τζιν είναι ένας αφοσιωμένος και υπάκουος γιος, που ακολουθεί όλες τις υποδείξεις και τις εντολές της, ακόμα και όταν μέσα του επαναστατεί και νιώθει πως θέλει να εκραγεί. Επίσης, ως επιληπτικός, είναι υποχρεωμένος να παίρνει τα φάρμακά του με αυστηρή πειθαρχία.

Ώσπου μια μέρα, ξυπνάει έχοντας στη μύτη του τη μεταλλική μυρωδιά του αίματος. Από τη στιγμή που θα ανοίξει τα μάτια του, ο Γιου-τζιν θα βρεθεί μέσα σε έναν εφιάλτη: τόσο ο ίδιος όσο και όλος ο χώρος γύρω του είναι πλημμυρισμένος στο αίμα. Κατεβαίνοντας τις σκάλες για τον κάτω όροφο, συναντά το πτώμα της μητέρας του, επίσης μέσα σε μια λίμνη αίματος. Αδυνατώντας να καταλάβει τι ακριβώς έχει συμβεί και μην έχοντας καμιά ανάμνηση από το προηγούμενο βράδυ, προσπαθεί να συνειδητοποιήσει τι ακριβώς έχει συμβεί. Κι έτσι αρχίζει ένα ιδιαίτερο εσωτερικό «ταξίδι» για εκείνον. Ένα ταξίδι στα βάθη του μυαλού και της ψυχής του, ώστε να μάθει τι πραγματικά συνέβη στην οικογένειά του, πώς ακριβώς έχασε τον πατέρα του και τον αδελφό του σε ένα τραγικό ατύχημα χρόνια πριν, γιατί η μητέρα του φέρεται όπως φέρεται, τι της συνέβη το προηγούμενο βράδυ και, ίσως το πιο σημαντικό, ποιος είναι πραγματικά ο ίδιος…

Από τις πρώτες κιόλας σελίδες, καταλαβαίνει κανείς πως το βιβλίο αυτό είναι επικεντρωμένο στον πρωταγωνιστή του, ο οποίος είναι και ο αφηγητής. Ξεκινώντας από ένα άκρως τραυματικό γεγονός, επιχειρεί να βρει απαντήσεις στα ερωτήματα που αφορούν τον θάνατο της μητέρας του, αλλά και την «τοξική» του σχέση μαζί της και τη ζωή του γενικότερα. Μέσα από flashbacks, λιγοστούς διαλόγους -κυρίως με τη μητέρα του και τον αδελφό του- και ένα κρυφό ημερολόγιο, ολόκληρη η ζωή του ξεδιπλώνεται μπροστά στα μάτια του μυαλού του αλλά κι εκείνα του αναγνώστη. Μια ζωή που φαντάζει ήρεμη και ελεγχόμενη, αλλά που αποδεικνύεται πολύ διαφορετική όταν αποκαλύπτονται τα σαθρά θεμέλια στα οποία στηρίζεται. Αυτό που ιντριγκάρει περισσότερο είναι το γεγονός ότι, ακριβώς επειδή ο πρωταγωνιστής του βιβλίου έχει προβλήματα μνήμης και έναν ιδιαίτερο ψυχισμό, δεν είναι απόλυτα σίγουρο πότε η οπτική του είναι σωστή και αποδίδει τα γεγονότα όπως πραγματικά συμβαίνουν και πότε όχι.

Όπως και να έχει, ο Γιου-τζιν είναι ο αδιαμφισβήτητος πρωταγωνιστής του βιβλίου, αυτός που προσελκύει το ενδιαφέρον – ασχέτως αν ο αναγνώστης τον συμπαθήσει, τον αντιπαθήσει ή τον βρει αδιάφορο. Το άλλο κυρίαρχο στοιχείο της αφήγησης είναι η σχέση μητέρας-γιου. Μια σχέση πολύπλοκη, περίεργη, σε διαρκή ένταση. Πόσο μάλλον όταν κρύβονται πολλά πράγματα από πίσω: ψέματα, μυστικά, υπεκφυγές και μια ψυχική ασθένεια. Ο Γιου-τζιν δεν έχει καταλάβει γιατί ποτέ δεν φάνηκε αρκετός για τη μητέρα του και γιατί θέλει να ελέγχει όλες του τις κινήσεις. Κι εκείνη παλεύει συνεχώς με μια αγωνία και με κρυφούς φόβους, προσπαθώντας να προφυλάξει τον γιο της από μια αποκάλυψη που θα μπορούσε να τους καταστρέψει, αλλά και προσπαθώντας ταυτόχρονα να διαχειριστεί μια κατάσταση που φαίνεται να ξεφεύγει από τον έλεγχό της. Πρόκειται για μια σχέση διεστραμμένη, από αυτές που σπάνια έχουν καλό τέλος.

Η ταυτότητα του δράστη είναι γνωστή από πολύ νωρίς, άρα η συγγραφέας καλείται να στηρίξει όλη την πλοκή επάνω σ’ αυτό το δεδομένο, να την αναπτύξει με τέτοιον τρόπο που να αιτιολογεί -και όχι να δικαιολογεί- τις πράξεις του και να δώσει μια διέξοδο που θα ικανοποιήσει τον ήρωά της βάσει του χαρακτήρα του. Το αν αυτή είναι ηθική σύμφωνα με τα κοινωνικά κριτήρια δεν την ενδιαφέρει, ούτε περιορίζει την εξέλιξη που επιθυμεί να δώσει στην ιστορία. Επιπλέον, δεν διστάζει να αποδώσει το κακό όπως είναι, χωρίς να επιχειρεί να το ωραιοποιήσει ή να το δικαιολογήσει· το κακό απλά αποτελεί μέρος της ανθρώπινης φύσης.

Το συνολικό ύφος του βιβλίου αντικατοπτρίζει μια σχολή γραφής διαφορετική από τη δυτική, που η πλειοψηφία των αναγνωστών διαβάζουμε συνήθως. Βρίσκουμε στην αφήγηση στοιχεία που χαρακτηρίζουν τους ανατολικούς λαούς: στωικότητα και μια αίσθηση «υποταγής» απέναντι στο μοιραίο και τις δυσκολίες, αποστασιοποίηση και ψυχρότητα ακόμα και όταν καλείται κάποιος να αντιμετωπίσει τη μεγαλύτερη κρίση, συναισθηματική αποχή, εκνευριστική ηρεμία και απάθεια, αντιδράσεις κοφτές και μετρημένες, οι απολύτως απαραίτητες. Ακόμα κι οι απλές συνήθειες που αφορούν στην καθημερινότητα -όπως το πώς ντύνονται, κινούνται στα σπίτια τους, τρώνε και διασκεδάζουν- αποτυπώνουν με σαφήνεια τη διαφορετική κουλτούρα και τον τρόπο ζωής ενός λαού που, κακά τα ψέματα, δεν μας έχει απασχολήσει λογοτεχνικά τόσο πολύ. Μέχρι τώρα, τουλάχιστον.

Η γενική ατμόσφαιρα του βιβλίου αποτυπώνει τη σκοτεινιά, την αμφιβολία και τις ψυχικές διακυμάνσεις που χαρακτηρίζουν ένα καλό ψυχολογικό θρίλερ, όμως από την πλοκή λείπει η ανατροπή. Όλα μοιάζουν να κυλούν βάσει ενός σχεδίου που δεν εκπλήσσει τον αναγνώστη. Αν δεχτεί κανείς τη λογική συγγραφέως και ήρωα, πως πάνω από το καλό ή το κακό κυριαρχεί η επιβίωση, είναι ολοφάνερο το πού καταλήγουν τα πράγματα. Είναι ενδιαφέρον το ταξίδι μέχρι το τέλος, μα απουσιάζει το καρδιοχτύπι που αποτελεί το κερασάκι στην τούρτα. Αξίζει όμως να το διαβάσετε, αν σας αρέσει η ανατολική κουλτούρα ή απλά ψάχνετε μια διαφορετική πρόταση από τα συνηθισμένα βιβλία του είδους.


Χρύσα Βασιλείου