Book review: Ο θάνατος του 007 - Anthony Horowitz

Book review: Ο θάνατος του 007 - Anthony Horowitz

Ακόμα κι αν κάποιος δεν είναι φανατικός αναγνώστης του Ian Fleming και οπαδός του πιο διάσημου μυστικού πράκτορα στον κόσμο, ένα βιβλίο με τίτλο «Ο θάνατος του 007» αποκλείεται να μην του τραβήξει το ενδιαφέρον.

Ο συγγραφέας Anthony Horowitz αποδέχεται την πρόσκληση-πρόκληση της Ian Fleming Publications (που έχει τα δικαιώματα της δουλειάς του Fleming και είναι επιφορτισμένη με τη διαχείριση του λογοτεχνικού και λοιπού υλικού που τον αφορά) και γράφει ουσιαστικά το prequel της σειράς βιβλίων με ήρωα τον Βρετανό μυστικό πράκτορα.

Ο Τζέιμς Μποντ, έχοντας περάσει με άριστα την εκπαίδευση της Υπηρεσίας κι έχοντας δώσει τα διαπιστευτήριά του, αναμένει την προαγωγή του στον «κλειστό» κύκλο των πρακτόρων 00, που αριθμεί μόλις τρία μέλη. Ο θάνατος ενός εξ αυτών θα επισπεύσει τη διαδικασία. Το πτώμα του πράκτορα 007 βρίσκεται να επιπλέει κάπου στη Γαλλική Ριβιέρα και ο Μποντ αναλαμβάνει να βρει τον δολοφόνο του. Το μόνο που ζητά είναι να διατηρήσει την ταυτότητα του φίλου και προκατόχου του: να γίνει ο επόμενος πράκτορας 007.

Το ταξίδι του Μποντ στη νότια Γαλλία σηματοδοτεί την είσοδό του σε έναν κόσμο που μοιάζει ονειρικός: όμορφες γυναίκες, γρήγορα αυτοκίνητα, ακριβά ποτά, επώνυμα ρούχα, συγχρωτισμός με την καλή κοινωνία. Στον κόσμο αυτόν θα γνωρίσει τη μυστηριώδη Σιξτίν, που φαίνεται να εμπλέκεται με κάποιον τρόπο στην υπόθεση, και θα δημιουργήσει μαζί της μια σχέση που βαδίζει στην κόψη του ξυραφιού. Κάτω από το επιφανειακό λούστρο, όμως, κρύβεται σκοτάδι και βρομιά. Ο Μποντ το ξέρει καλά αυτό, όμως σύντομα θα το βιώσει από πρώτο χέρι. Αν κι είναι προετοιμασμένος να αντιμετωπίσει οποιαδήποτε δύσκολη κατάσταση, δεν θα πιστέψει ούτε και ο ίδιος πόσο βαθιά θα εμπλακεί στα δίχτυα μιας εγκληματικής οργάνωσης, που ετοιμάζει ένα πολύ μεγάλο και επικίνδυνο κόλπο. Η κορσικανική μαφία είναι αποφασισμένη να μην επιτρέψει σε κανέναν να μπει εμπόδιο στο δρόμο της – και το έχει ήδη αποδείξει. Θα καταφέρει άραγε ο Μποντ να ματαιώσει εγκαίρως τα σχέδιά τους, ειδικά όταν όλα δείχνουν πως εκείνος θα είναι το επόμενο θύμα;

Ο Horowitz δεν αποπειράται να γίνει ένας νέος Fleming, ούτε να γράψει σαν εκείνον. Δηλώνει φανατικός θαυμαστής του ίδιου και των έργων του, που τον έχουν επηρεάσει ως συγγραφέα, και προσπαθεί να αποδώσει τον ήρωα και την ιστορία με τέτοιον τρόπο, ώστε να συνάδει με τον «μύθο» που έχει χτίσει ο δημιουργός του γύρω από αυτόν, τη δράση του, τον τρόπο ζωής του... Και το καταφέρνει· κυρίως με το ταλέντο της πένας του και με την προσεκτική, λεπτομερή έρευνα που έχει κάνει γύρω από τον Fleming, αλλά και για τα επιμέρους σημεία του βιβλίου που την απαιτούν.

Στις σελίδες αυτού του βιβλίου γνωρίζουμε «τον Μποντ πριν τον Μποντ», όπως τον συναντούμε στο «Καζίνο Ρουαγιάλ». Εδώ παίρνει το βάπτισμα του πυρός στην… εκλεκτή κάστα των πρακτόρων 007· εδώ έρχεται για πρώτη φορά σε επαφή με μια επικίνδυνη, μοιραία γυναίκα· εδώ πίνει για πρώτη φορά το «χτυπημένο, όχι ανακατεμένο» μαρτίνι του και καπνίζει τα φημισμένα τσιγάρα του· εδώ εντρυφεί σε έναν πολυτελή τρόπο ζωής που χρησιμεύει ως κάλυψη στις εκάστοτε υποθέσεις που αναλαμβάνει, αλλά του επιτρέπει ταυτόχρονα να απολαμβάνει τα όμορφα πράγματα της ζωής χωρίς να σκοτίζεται για το πώς θα τα εξασφαλίσει. Ουσιαστικά, στο βιβλίο αυτό διαμορφώνεται η περσόνα του Μποντ που έχουμε ήδη γνωρίσει στα υπόλοιπα. Και αυτό αποτελούσε διπλό στοίχημα για τον συγγραφέα του, που αντιμετώπιζε το ρίσκο να ξεφύγει, να εξοκείλει, να υπερβάλλει, να θυμίζει ο ήρωάς του καρικατούρα. Το αποτέλεσμα, πάντως, δείχνει πως το συγκεκριμένο στοίχημα το κέρδισε.

Δύο από τα βασικά στοιχεία που διαθέτει κάθε ιστορία του Μποντ που θέλει να σέβεται τον εαυτό της, είναι οι αντίπαλοί του και οι όμορφες γυναίκες. Ο αρχηγός του κορσικανικού υποκόσμου, ο Ζαν-Πολ Σίπιο, μπορεί να φαίνεται κατώτερος και πιο «καρτουνίστικος» από άλλους κακούς σε βιβλία του Μποντ, όμως κερδίζει τον δικό του χώρο στην υπόθεση με το… εκτόπισμά του – κυριολεκτικά και μεταφορικά! Οι σκηνές του με τον Μποντ δεν είναι καθόλου υποτονικές, αφού η υποβόσκουσα ένταση είναι αρκετή ώστε να προσδώσει δραματικότητα στην αφήγηση. Οπωσδήποτε δεν διεκδικεί καμιά ιδιαίτερη θέση στο πάνθεον των πιο διάσημων αντιπάλων του, όμως μάλλον ο Βρετανός πράκτορας δεν θα τον ξεχάσει ποτέ! Όσο για τη Σιξτίν, σίγουρα είναι μια γυναίκα που καταφέρνει επίσης να αφήσει το σημάδι της στη ζωή του.

Έχοντας χρησιμοποιήσει με τον καλύτερο δυνατό τρόπο όλα τα εφόδια που του δίνονται -πάντα σε συνδυασμό με το συγγραφικό του ταλέντο-, ο Horowitz έχει γράψει ένα βιβλίο που το γενικό ύφος του θυμίζει το αντίστοιχο των πρώτων βιβλίων του Fleming: απολαυστικά παραδοσιακό, κλασικό, ραφινάτο κι απέριττο, χωρίς την παραμικρή υποψία άχρηστων λούστρων ή άσκοπων νεοτερισμών που θα χαλούσαν την ατμόσφαιρα. Νιώθεις πως από κάπου θα πεταχτεί ο Σον Κόνερι και θα πει, με τη χαρακτηριστική χροιά της φωνής του, «My name is Bond. James Bond».

Αν ο Ian Fleming διάβαζε αυτό το βιβλίο, σίγουρα θα ήταν υπερήφανος από τον τρόπο που το χειρίστηκε ο Horowitz. Τολμώ να υποθέσω, λοιπόν, πως την ίδια αντίδραση θα έχει και από την πλειοψηφία των αναγνωστών που αγαπούν τον 007, αλλά και τα καλογραμμένα κατασκοπευτικά θρίλερ γενικότερα.

 

Χρύσα Βασιλείου