Book review: 13 -Steve Cavanagh

Book review:  13 -Steve Cavanagh

Ένα από τα δυνατότερα θρίλερ της χρονιάς είναι το «13» του Steve Cavanagh, που μας εισάγει στον -ενίοτε σκοτεινό- κόσμο των δικαστηρίων και συστήνει στο ελληνικό αναγνωστικό κοινό τον συνήγορο υπεράσπισης Έντι Φλιν.

Ο Ρόμπερτ Σόλομον, διάσημος ηθοποιός του Χόλιγουντ, κατηγορείται για τη δολοφονία της γυναίκας του και του εραστή της. Παρόλο που όλα τα στοιχεία είναι άκρως ενοχοποιητικά, εκείνος δηλώνει αθώος. Η υπόθεση έχει ξεσηκώσει την κοινή γνώμη και τα Μέσα Ενημέρωσης, με όλα τα μάτια να είναι στραμμένα στη δικαστική αίθουσα και στην πολύκροτη δίκη που αναμένεται να ξεκινήσει άμεσα.

Η υπεράσπισή του προσεγγίζει τον συνήγορο Έντι Φλιν, προτείνοντάς του να συμμετάσχει στην ομάδα τους. Εκείνος αποδέχεται την πρόκληση για τους δικούς του προσωπικούς λόγους αλλά και γιατί πιστεύει στην αθωότητα του πελάτη του, όσο δύσκολο και αν μοιάζει αυτή να αποδειχτεί. Ένα αναπάντεχο γεγονός θα τον θέσει επικεφαλής της υπεράσπισης και τότε εκείνος θα βάλει πραγματικά τα δυνατά του ώστε να αποδείξει πως η όλη υπόθεση είναι μια καλοστημένη σκευωρία και πως πίσω από τη διπλή δολοφονία κρύβεται κάτι πολύ μεγαλύτερο, πιο περίπλοκο και σκοτεινό.

Όμως φαίνεται πως δεν ενδιαφέρονται όλοι για τη δίκη. Υπάρχει κάποιος που δρα καθαρά για λογαριασμό του· που ακολουθεί ένα καλά καταστρωμένο σχέδιο και στοχεύει στην καταδίκη του Σόλομον. Όταν ο Φλιν ανακαλύπτει τα πρώτα στοιχεία που οδηγούν σε μια εκδοχή που φαντάζει εντελώς απίθανη και αποδεικνύει περίτρανα την αθωότητα του πελάτη του, οι δρόμοι αυτών των δύο θα συναντηθούν. Και τότε θα ξεκινήσει μια μάχη θέλησης και επιμονής – μια μάχη μέχρις εσχάτων. Γιατί είναι πιθανό ο δολοφόνος να μην κάθεται στο εδώλιο, αλλά ανάμεσα στους ενόρκους…

Το εν λόγω βιβλίο είναι ουσιαστικά το τέταρτο της σειράς με ήρωα τον Έντι Φλιν, όμως διαβάζεται μια χαρά και αυτόνομα. Βέβαια, οπωσδήποτε ο χαρακτήρας του έχει ήδη «χτιστεί» στα προηγούμενα και προφανώς εδώ είναι επηρεασμένος από παλαιότερες καταστάσεις που έχει ζήσει, όμως αυτές ουσιαστικά δεν επηρεάζουν σε τίποτα την πλοκή. Άλλωστε, εδώ όλα τα βλέμματα είναι στραμμένα στα δικαστικά έδρανα και στη μάχη που θα δοθεί εκεί.

Όταν σε ένα αστυνομικό μυθιστόρημα ή θρίλερ η ταυτότητα του ενόχου είναι γνωστή από την αρχή, πέφτει ένα επιπλέον «βάρος» στους ώμους του συγγραφέα: αφενός να δικαιολογήσει αυτή του την επιλογή -την αποκάλυψη του δράστη εξαρχής, κάτι που αφαιρεί εν μέρει το στοιχείο του σασπένς- και αφετέρου να καταφέρει να διατηρήσει την ένταση, το ενδιαφέρον και την αγωνία του αναγνώστη μέχρι το τέλος. Να αποδείξει πως δεν παίζει τόσο ρόλο το ποιος είναι ο ένοχος, αλλά τα κίνητρα, τα βιώματα, οι συνθήκες που τον οδήγησαν στο να πράξει όσα πράττει. Να δομήσει έναν χαρακτήρα ακέραιο, με ολοκληρωμένη προσωπικότητα, που ίσως συμπεριφέρεται ως η χειρότερη ύπαρξη αυτού του κόσμου, όμως μέσα του πιστεύει πως οι πράξεις του αιτιολογούνται και πως το μέχρι λεπτομέρειας καταστρωμένο σχέδιό του υπηρετεί έναν σκοπό. Τότε, ακόμα και αν ο αναγνώστης ξέρει ποιος ευθύνεται για όσα φριχτά και αποτρόπαια συμβαίνουν, θα συνεχίσει να ψάχνει την αιτία για καθένα από αυτά και να προσπαθεί να ψυχολογήσει τον υπαίτιο. Κι αυτό είναι το στοίχημα που πρέπει να κερδηθεί.

Το συγκεκριμένο θρίλερ είναι από εκείνες τις περιπτώσεις που το καταφέρνει. Ήδη από την αρχή, το παιχνίδι παίζεται ανάμεσα στον «καλό» και τον «κακό». Η αφήγηση συνεχώς εναλλάσσεται -πρωτοπρόσωπη για τον Έντι Φλιν, τριτοπρόσωπη για τον δράστη-, επιτρέποντας στον Cavanagh να βουτήξει στον ψυχισμό των ηρώων που δημιούργησε και να τους παρουσιάσει όπως θα ήθελαν εκείνοι. Ουσιαστικά είναι σαν το βιβλίο να είναι γραμμένο από αυτούς τους ίδιους. Αμεσότητα, ζωντάνια και παλμός χαρακτηρίζουν την κάθε σελίδα, με τους δυο τους να κερδίζουν εξίσου τις εντυπώσεις. Ο κόσμος του Φλιν είναι ενίοτε σκοτεινός και ο ίδιος κουβαλά πολλά φορτία από το παρελθόν του. Προσπαθεί να είναι εντάξει απέναντι στη συνείδησή του και να ισορροπεί την επαγγελματική με την προσωπική του ζωή, χωρίς φυσικά να το καταφέρνει πάντα. Από την άλλη, ο δολοφόνος είναι ένας αληθινός χαμαιλέοντας· ένα πλάσμα ιδιαίτερο, που προσαρμόζεται σε κάθε νέα κατάσταση με μια ζηλευτή και συνάμα τρομακτική επιτυχία, καταφέρνει να ελίσσεται πάντα και παντού και παίζει το παιχνίδι της γάτας με το ποντίκι με τις Αρχές για χρόνια. Αποτελεί έναν από τους πιο ενδιαφέροντες, πολυσύνθετους και μακιαβελικούς «κακούς» χαρακτήρες που έχουν παρουσιαστεί στα λογοτεχνικά πράγματα τα τελευταία χρόνια!

Όντας δικηγόρος με πολλές υποθέσεις στο ενεργητικό του ο ίδιος, ο Cavanagh συνδυάζει -με μαεστρία και επιτυχία- τις νομικές γνώσεις του με τη μυθιστορηματική πλοκή, σκιαγραφώντας με πολλή ακρίβεια και παραστατικότητα την ατμόσφαιρα που επικρατεί σε μια δικαστική αίθουσα πριν, κατά τη διάρκεια και μετά από μια δίκη. Γνωρίζοντας την ψυχοσύνθεση όσων συμμετέχουν, τις διάφορες διαδικασίες και τους νομικούς όρους, προσδίδει αληθοφάνεια και πιστότητα στη γραφή του και καλύπτει τις αναγνωστικές απορίες πάσης φύσεως σχετικά με τον κόσμο των δικαστηρίων, μια περιοχή ανεξερεύνητη για πολλούς. Κάτι που οφείλει να κάνει κάθε δικαστικό θρίλερ που σέβεται τον εαυτό του, όμως δεν το καταφέρνουν όλα.

Το «13» είναι ένα βιβλίο που μπορεί να φαντάζει προβλέψιμο ως ιδέα, όμως στην πράξη αποδεικνύεται από τα πιο ανατρεπτικά που θα διαβάσει κανείς. Δικαιώνει απόλυτα το είδος του και τον συγγραφέα του και παρασύρει τον αναγνώστη σε ένα περιπετειώδες ταξίδι στη σκοτεινιά του μυαλού και στην τρωτότητα της ανθρώπινης ύπαρξης. Γεμάτο ίντριγκα κι ανατροπές, παραμένει καθηλωτικό από την πρώτη μέχρι την τελευταία του σελίδα.

 

Χρύσα Βασιλείου