Book review: Άγρια φύση - Jane Harper

Book review:  Άγρια φύση - Jane Harper

Η συγγραφέας Jane Harper μάς προσκαλεί σε ένα ακόμα περιπετειώδες ταξίδι στην αυστραλιανή ενδοχώρα μέσα από το δεύτερο βιβλίο της, την «Άγρια φύση», που σηματοδοτεί την επιστροφή του Άρον Φαλκ στην ενεργό λογοτεχνική δράση.

Πέντε γυναίκες που εργάζονται στην ίδια εταιρεία αναγκάζονται να περάσουν τέσσερις μέρες σε ένα πάρκο άγριας φύσης, κάπου στην ενδοχώρα. Στόχος είναι να ενισχυθεί το ομαδικό πνεύμα και η επικοινωνία μεταξύ τους. Καμία από αυτές δεν ενθουσιάζεται στην προοπτική να απαρνηθεί τις ανέσεις της σύγχρονης ζωής και να υποφέρει τις κακουχίες που συνεπάγεται η επιβίωση σ’ ένα τέτοιο περιβάλλον, όμως είναι υποχρεωμένες να αντέξουν. Αυτό που σίγουρα δεν υπολόγιζαν ήταν ότι, στο τέλος αυτής της περιπέτειας, μόνο οι τέσσερις από αυτές θα επέστρεφαν πίσω.

Μια επιχείρηση διάσωσης στήνεται άμεσα για τη διάσωση της αγνοούμενης πεζοπόρου. Ο ομοσπονδιακός πράκτορας Άρον Φαλκ και η συνεργάτιδά του φτάνουν στην περιοχή και δείχνουν να ενδιαφέρονται εξίσου για την τύχη της, γιατί η γυναίκα εμπλεκόταν σε μια έρευνα που αφορούσε οικονομικές ατασθαλίες και συνεργαζόταν με τους δύο πράκτορες. Οι ανώτεροί τους τούς πιέζουν για γρήγορα αποτελέσματα, ενώ εκείνοι αναρωτιούνται μήπως η εξαφάνισή της συνδέεται με τη δική τους σχέση μαζί της και αποφασίζουν να ερευνήσουν αυτή την πιθανότητα.

Όσο η έρευνα διάσωσης προχωρά, τόσο τα υπόλοιπα τέσσερα μέλη της ομάδας μοιάζουν ολοένα πιο νευρικά. Και η διαίσθηση του Φαλκ φωνάζει πως αυτό δεν οφείλεται μονάχα στην αγωνία για τη συνάδελφό τους. Καθεμιά τους κουβαλά ένα παρελθόν, έχει τα δικά της μυστικά και φαίνεται πως κρύβει κάτι. Κάτι που συνέβη εκείνες τις τέσσερις μέρες που πέρασαν περιπλανώμενες στο δάσος· κάτι που τις ενώνει, αλλά που μοιάζουν απρόθυμες να αποκαλύψουν· κάτι που μπορεί να δώσει την απάντηση στον γρίφο της εξαφάνισης της πέμπτης γυναίκας της ομάδας…

Το πρώτο βιβλίο της Harper με ήρωα τον Άρον Φαλκ ήταν μια περιπέτεια με καταιγιστική αστυνομική δράση, με πλοκή εστιασμένη σε αυτή και γρήγορες, κοφτές ανάσες ανάμεσα στα γεγονότα, που διαδέχονταν το ένα το άλλο. Το δεύτερο είναι ένα καλογραμμένο θρίλερ, που δεν εστιάζει τόσο στη δράση της καθεαυτής αστυνομικής έρευνας για την αγνοούμενη όσο στην εσωτερική καταγραφή της ψυχοσύνθεσης των χαρακτήρων. Κάτι που ταιριάζει, άλλωστε, και με την «κλειστή» και κλειστοφοβική ατμόσφαιρα ενός πυκνού, άγνωστου και σκοτεινού δάσους. Αν στο πρώτο βιβλίο η ίντριγκα κρυβόταν σε διάφορες γωνιές της μικρής πόλης Κιβάρα, εδώ περιορίζεται σε συγκεκριμένα άτομα και σε ένα αναμφισβήτητα μικρότερο χρονικό περιθώριο.

Οι χαρακτήρες του βιβλίου παρουσιάζουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον, καθένας για διαφορετικούς λόγους. Όμως, η αναμφισβήτητη πρωταγωνίστρια είναι η ίδια η άγρια φύση της ενδοχώρας: μεγαλόπρεπη, επιβλητική, ατμοσφαιρική, όμορφη, μα τρομερή και αδιαπέραστη, ανελέητη για όποιον δεν τη γνωρίζει και δεν τη σέβεται. Η Harper αποδεικνύει για άλλη μια φορά το ταλέντο της στις περιγραφές των φυσικών τοπίων, τα οποία σκιαγραφεί με παραστατικότητα ζηλευτή και γλαφυρότητα μοναδική, ουσιαστικά παρουσιάζοντας μια ζωντανή και παλλόμενη εικόνα τους μπροστά στα μάτια του αναγνώστη. Νιώθεις κι εσύ ο ίδιος τα δέντρα να ρίχνουν τη σκιά τους πάνω σου, τους παράξενους και ανοίκειους ήχους, την κλειστοφοβική ατμόσφαιρα, την παρανοϊκή αίσθηση ότι κάτι σε παρακολουθεί διαρκώς… Αφήνεις για λίγο την ανάγνωση και κοιτάζεις επιφυλακτικά πάνω από τον ώμο σου· κι αμέσως επιστρέφεις στην αφήγηση, προσπαθώντας να αφουγκραστείς τις λαχανιασμένες ανάσες, τα κουρασμένα βήματα και τις απελπισμένες συνομιλίες των γυναικών, τις αγωνιώδεις φωνές των διασωστών, τους ήχους που φανερώνουν ανθρώπινη παρουσία και αποδεικνύονται παρηγορητικοί μέσα σε όλο αυτό.

Σε ό,τι αφορά τα πρόσωπα, και σε αυτό το βιβλίο ξεχωρίζει ο χαρακτήρας του Άρον Φαλκ. Όχι απαραίτητα γιατί είναι ο πρωταγωνιστής της σειράς, αλλά γιατί η συγγραφέας κάθε φορά αποκαλύπτει ένα ακόμα κομμάτι της ζωής του, κάνοντάς τον πιο προσιτό και ανθρώπινο, πιο οικεία φιγούρα στον αναγνώστη. Αυτή τη φορά, μέσα από τις σκέψεις, τις αναμνήσεις του, αλλά και τις συζητήσεις με τη συνάδελφό του, ξεδιπλώνεται η σχέση του με τον πατέρα του μετά τη φυγή τους από την Κιβάρα. Βλέπουμε έναν Φαλκ να αναθεωρεί σχετικά με τη στάση του σε ορισμένα πράγματα, να μετανιώνει για κάποια άλλα – κυρίως για τον χρόνο που δεν πέρασε με τον πατέρα του κι αυτά που δεν του είπε ποτέ. Κάτι που αναμφίβολα θα ξυπνήσει παρόμοιες αναμνήσεις σε αρκετούς αναγνώστες, οι οποίοι θα ταυτιστούν μαζί του.

Εξίσου προσεκτικά δομημένα και καλοκαμωμένα είναι τα ψυχογραφήματα των γυναικών που απαρτίζουν την ομάδα πεζοπορίας. Ερχόμενες σε επαφή τη φύση στην πιο πρωτόγονη μορφή της, έχοντας να αντιμετωπίσουν ακραίες καταστάσεις και φτάνοντας τις αντοχές τους στα όριά τους, τα προσωπεία της προσποιητής ευγένειας κι ανοχής και της επαγγελματικής συμπεριφοράς καταρρέουν. Τα πιο άγρια ένστικτά τους βγαίνουν στην επιφάνεια, αφού ουσιαστικά πρόκειται για μια μάχη επιβίωσης. Σε κάτι τέτοιες στιγμές φαίνεται ο πραγματικός χαρακτήρας του ανθρώπου, και η Harper έχει καταφέρει να αποδώσει με εξαιρετικό και αποκαλυπτικό τρόπο αυτό το «ξεγύμνωμα», την αποδόμηση της επίπλαστης ηρεμίας και στωικότητας. Καμία από τις γυναίκες δεν είναι εντελώς συμπαθητική ή εντελώς αντιπαθητική κι η συγγραφέας δεν παίρνει θέση ως προς αυτό. Ο αναγνώστης είναι αυτός που καλείται να τις κρίνει.

Η «Άγρια φύση» της Jane Harper χαρακτηρίζεται από το δικό της ξεχωριστό σασπένς και, παρόλο που κάποια πράγματα φαντάζουν αναμενόμενα, το ενδιαφέρον εστιάζεται στο γιατί και το πώς φτάνει κανείς σε αυτά. Αποτελεί ένα ταξίδι αντοχής μέσα στο σκοτεινό δάσος και τον σκοτεινό εσωτερικό εαυτό μας, εκεί όπου τα πάντα είναι ρευστά και κάθε στιγμή, κάθε πράξη μπορεί να αποδειχτεί μοιραία και να αλλάξει τα πάντα. Το τέλος εν μέρει αποτελεί λύτρωση και εν μέρει μας κλείνει το μάτι για τη συνέχεια. Δεν απομένει, λοιπόν, παρά να περιμένουμε!

 

Χρύσα Βασιλείου