Book Review: Το σκοτεινό δάσος

Book Review: Το σκοτεινό δάσος

Η δυστοπική λογοτεχνία του φανταστικού πάντα κατορθώνει να αποκτά κοινό.

Το θέμα βέβαια είναι ότι με την πληθώρα των έργων που κυκλοφορούν αλλά και με αυτά που σίγουρα θα κυκλοφορήσουν-και δεν είναι και λίγα-είναι αρκετά δύσκολο να ξεχωρίσουμε ποια είναι καλύτερα από κάποια άλλα.Πόσο μάλλον όταν μια ελληνίδα συγγραφέας επιλέγει να μας παρουσιάσει τη δυστοπική ιστορία της έχοντας ως υπόκρυφο background την αρχαία Ελλάδα αλλά και μια εξέλιξη της ανθρωπότητας που ίσως να μην απέχει και πολύ από την πραγματικότητα.Νομίζω,εκ του αποτελέσματος,ότι μάλλον τα καταφέρνει.

 Ύστερα από τον τελευταίο Παγκόσμιο Πόλεμο,οι Παγετώνες καλύπτουν σχεδόν όλο το σύνολο του πλανήτη. Οι ελάχιστοι εναπομείναντες άνθρωποι είναι χωρισμένοι σε αυτούς που ζουν στη Μητρόπολη και σε όσους ζουν απομονωμένοι στις Κάστες.Η μελέτη της Ιστορίας είναι απαγορευμένη όπως και γενικότερα ό,τι θεωρείται ‘’παλιά γνώση’’.Μέσα σε αυτό το περιβάλλον η Ηλέκτρα,η έφηβη κόρη του αρχηγού των Καστών,προσπαθώντας να ξεπεράσει μια μεγάλη απώλεια,μετακομίζει στη Μητρόπολη και,έχοντας έρθει αντιμέτωπη με θανάσιμες απειλές,ξεκινάει ένα ταξίδι αυτογνωσίας και εσωτερικής αναζήτησης για να μπορέσει να βρει τις απαντήσεις που ψάχνει.

Πραγματικά ήταν για μένα μεγάλη έκπληξη να διαβάσω μια τόσο καλογραμμένη και ολοκληρωμένη δυστοπική ιστορία που μου θύμισε ασφαλώς τα μεγάλα ονόματα της ξένης λογοτεχνίας του είδους.Σαφώς και όλοι όσοι έχουμε διαβάσει τέτοια βιβλία είμαστε επηρεασμένοι από αυτά,το να πάρεις όμως μια γενική ιδέα,να την οικειοποιηθείς και να την αναπτύξεις με τον τρόπο που θεωρείς καλύτερο,είναι πραγματικά εντυπωσιακό,από τη στιγμή που είναι πολύ μεγάλος ο κίνδυνος το όλο εγχείρημα να βγει τελικά άκρως αποτυχημένο.Η κυρία Μπελεγράτη όμως έπαιξε και κέρδισε,αποδεικνύοντας  ότι με λίγη καλή θέληση και αστείρευτη φαντασία,ακόμηκαι οι πιο τρελές επιθυμίες πραγματοποιούνται.

Χωρίς λοιπόν πολλά περιττά λόγια,η συγγραφέας φαίνεται ότι αγαπάει τη φανταστική λογοτεχνία και το παρόν έργο της δεν έχει απολύτως τίποτα να ζηλέψει από τα αντίστοιχα των ξένων συγγραφέων.Και χαίρομαι διπλά όταν από μια ελληνική πένα διαβάζουμε τέτοια έργα που τολμούν να πουν χωρίς να ντρέπονται ότι είναι αυτά που είναι: δυστοπική λογοτεχνία. Είμαι σίγουρη ότι η συγγραφέας,και όχι μόνο αυτή,θα μας δώσει πολύ καλά αντίστοιχα δείγματα στο μέλλον.Αναμένουμε!

Καλή ανάγνωση,

Μαρία Ανδρικοπούλου