Book review: Η λέξη είναι φόνος   -Anthony Horowitz

Book review: Η λέξη είναι φόνος    -Anthony Horowitz

Μετά το εξαιρετικό «Οι φόνοι της κίσσας», ο Anthony Horowitz επιστρέφει με ένα ακόμα μυθιστόρημα που επιχειρεί να κλέψει τις εντυπώσεις.

Αυτή τη φορά ο συγγραφέας του αποτελεί συγχρόνως και έναν από τους ήρωές του, προειδοποιώντας μας πως «Η λέξη είναι φόνος».

Μία κατά τα άλλα συνηθισμένη μέρα, μια γυναίκα μπαίνει σ’ ένα γραφείο τελετών για να οργανώσει την ίδια της την κηδεία. Αν αυτό ακούγεται παράξενο, το ακόμα πιο παράξενο είναι πως λίγες ώρες αργότερα βρίσκεται δολοφονημένη μέσα στο σπίτι της. Ο εκκεντρικός, ιδιότροπος πρώην ερευνητής της αστυνομίας και νυν ιδιωτικός ντετέκτιβ Ντάνιελ Χόθορν καλείται να βοηθήσει στις έρευνες και θεωρεί πως αυτή η ιστορία αξίζει να καταγραφεί και να γίνει βιβλίο. Και βρίσκει τον ιδανικό συγγραφέα γι’ αυτό στο πρόσωπο του Άντονι Χόροβιτς!

Κάπως έτσι, ο δημιουργός «εισβάλλει» μέσα στο ίδιο του το έργο! Έχοντας συνεργαστεί με τον Χόθορν σε μια τηλεοπτική σειρά και γνωρίζοντας τον χαρακτήρα του, ο Άντονι ξέρει πως αυτή η συνύπαρξη δεν θα είναι εύκολη. Όμως η υπόθεση τον ελκύει κι έτσι αποφασίζει να πει το ναι. Οι δυο τους ξεκινούν να ερευνούν τη ζωή της γυναίκας, που αποδεικνύεται πως είναι μητέρα ενός διάσημου ηθοποιού και πως στο παρελθόν της κρύβεται ένα δραματικό γεγονός, μιας και η ίδια είχε προκαλέσει ένα τροχαίο δυστύχημα δέκα χρόνια πριν.

Τι κρύβεται άραγε πίσω από τον θάνατο της γυναίκας; Ποιος θα είχε λόγους να τη σκοτώσει; Πρόκειται για μια πράξη εκδίκησης ή για μια τυχαία διάρρηξη; Οι ύποπτοι αρκετοί στη λίστα του παράξενου διδύμου, και η έρευνα που αφορά καθέναν από αυτούς κρύβει πολλές εκπλήξεις και κινδύνους. Όσο η υπόθεση προχωρά και νέα στοιχεία έρχονται στο φως, οι δυο τους συνειδητοποιούν πως θα πρέπει να αφήσουν πίσω τις όποιες διαφωνίες τους και να σκεφτούν συλλογικά, προκειμένου να λύσουν την υπόθεση…

Στο βιβλίο αυτό ο συγγραφέας δεν περιορίζεται στον ρόλο του αφηγητή, αλλά συμμετέχει κανονικά ως ένας από τους βασικούς ήρωες! Αυτό από μόνο του αποτελεί έναν λόγο για να το προσέξει κανείς. Χωρίς καμία διάθεση έπαρσης και εγωισμού, ο Horowitz καταθέτει το βιογραφικό του, τις δουλειές του, τις σκέψεις του, ένα μικρό κομμάτι της καθημερινότητάς του και τη δημιουργική διαδικασία της συγγραφής -είτε πρόκειται για βιβλίο είτε για σενάριο- στην αχόρταγη ματιά του αναγνώστη – ο οποίος, για να το πω απλά, «ψοφάει» να μαθαίνει κάτι τέτοια! Ποιος βιβλιόφιλος, άλλωστε, δεν θα ήθελε να ρίξει μια ματιά στα ενδότερα ενός γνωστού, αγαπημένου συγγραφέα; Στο πώς προετοιμάζεται πριν ξεκινήσει να γράφει κάθε καινούριο βιβλίο, στη διαδικασία της έρευνας και της συλλογής του υλικού, στο πώς δουλεύει κάθε ιδέα για την πλοκή του, στο πώς πλάθει τους ήρωές του κτλ.; Εδώ, λοιπόν, μας δίνεται η ευκαιρία να τα μάθουμε όλα αυτά από πρώτο χέρι -με χορταστικές μάλιστα λεπτομέρειες-, κάτι που κάνει αυτόν να δείχνει πιο ανθρώπινος και προσιτός, ενώ ταυτόχρονα δίνει επιπλέον αληθοφάνεια και ζωντάνια στην πλοκή.

Η άλλη έκπληξη αφορά την απρόσμενη χημεία μεταξύ Χόθορν και Χόροβιτς. Οι δυο τους, φαινομενικά εντελώς αταίριαστοι, απαρτίζουν ένα δίδυμο που κερδίζει τις εντυπώσεις, μια και ο ένας συμπληρώνει τον άλλον. Ο ήρεμος, προσγειωμένος, ρεαλιστής και διστακτικός (κάποιες φορές) Χόροβιτς «κουμπώνει» εξαιρετικά με τον εκκεντρικό, πανέξυπνο, κλειστό και εκνευριστικό (κάποιες φορές) Χόθορν, και οι σκηνές μεταξύ τους είναι συναρπαστικές, αποκαλυπτικές, αναπάντεχα απολαυστικές! Σε κάθε τους προστριβή, το χιούμορ νικάει την ένταση και κάθε φορά προκύπτει ένα μικρό διαμαντάκι, είτε αυτό αφορά την εξέλιξη της υπόθεσης είτε της προσωπικής τους σχέσης. Οι υπόλοιποι χαρακτήρες -μια πληθώρα ανθρώπων πολύ διαφορετικών μεταξύ τους, που ο καθένας τους κουβαλά την προσωπική του ιστορία- αποδίδουν ικανοποιητικότατα τον ρόλο που τους έχει ανατεθεί και προσφέρουν πολλά στην αφήγηση, αποτελώντας ένα ακόμα ατού του βιβλίου και καταφέρνοντας να κερδίσουν κι αυτοί μια θέση στο μυαλό του αναγνώστη.

Όσο για την αστυνομική πλοκή, αυτή είναι καλοδουλεμένη, εμπνευσμένη και άκρως πρωτότυπη. Είναι ιδιοφυής ο τρόπος με τον οποίο έχει στηθεί η όλη υπόθεση, καθώς και το πώς αυτή εξελίσσεται. Κυριαρχεί έντονα εδώ το ένστικτο του ντετέκτιβ, που μαζί με τον συγγραφέα-συνεργάτη του κινούνται βήμα-βήμα προς την εξιχνίαση της υπόθεσης, όπως θα έκαναν οι ήρωες-ντετέκτιβ των αγαπημένων μας κλασικών μυθιστορημάτων. Ο Χόθορν θυμίζει περισσότερο έναν Σέρλοκ Χολμς ή έναν Ηρακλή Πουαρό (αμφότεροι αναφέρονται στο βιβλίο, άλλωστε) παρά έναν σύγχρονο αστυνομικό ερευνητή, που διαθέτει επιπλέον όλες τις σύγχρονες μεθόδους έρευνας. Το μυαλό του αποδεικνύεται το μεγαλύτερο όπλο του και έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον να δει κανείς πώς ακριβώς τοποθετούνται στη θέση τους όλα τα επιμέρους στοιχεία, ώστε να σχηματιστεί η τελική εικόνα – πάντα μέσα από άφθονες δόσεις μυστηρίου, ανατροπών και εκπλήξεων. Ο Χόροβιτς, από την άλλη, αποδεικνύεται ιδανικός βοηθός, παρατηρητής και καταγραφέας των όσων συμβαίνουν.

Πραγματικότητα και φαντασία συνυπάρχουν αρμονικά καθ’ όλη τη διάρκεια της πλοκής και παραδίδουν εναλλάξ τη σκυτάλη η μία στην άλλη, κρατώντας αμείωτο το ενδιαφέρον μέχρι το τέλος. «Η λέξη είναι φόνος», λοιπόν, με την πρώτη να χαρακτηρίζει τη δουλειά του συγγραφέα και τη δεύτερη του ντετέκτιβ, αλλά και ένα από τα πιο ευρηματικά, γεμάτα παλμό και ζωντάνια αστυνομικά μυθιστορήματα της χρονιάς, που συστήνεται σε φανατικούς αναγνώστες του είδους και όχι μόνο!



Χρύσα Βασιλείου