Book Review: Παυσίπονο – Πέτρος Τατσόπουλος

Book Review: Παυσίπονο – Πέτρος Τατσόπουλος

Ο Πέτρος Τατσόπουλος είναι από μόνος του μια κατηγορία στην ελληνική λογοτεχνία.

Μοναδικός,αθυρόστομος πολλές φορές, πάντα όμως ετοιμόλογος και σίγουρα με ένα δικό του, επίσης μοναδικό, τρόπο γραφής. Αναμφίβολα κάθε βιβλίο του είναι και ένα διαφορετικό κομμάτι του εαυτού του καθώς σε κάθε ένα καταθέτει και κάτι από την πολυσχιδή προσωπικότητα του και,παρόλο που πολλές φορές διαφωνούμε με τις απόψεις του και τη στάση του απέναντι σε κάποιες καταστάσεις,μια διαφορετική άποψη είναι πάντα σεβαστή.

Στο παρόν λοιπόν βιβλίο, η αυτοκτονία μιας κοπέλας λίγα χρόνια μετά τη δικτατορία, πυροδοτεί μια σειρά γεγονότων και εξελίξεων γύρω από τους υπόλοιπους χαρακτήρες με έντονο το ψυχογράφημα και την περιγραφή της κοινωνικοπολιτικής κατάστασης.

Χωρίς μια συγκεκριμένη θα έλεγα υπόθεση αλλά σίγουρα και με έντονα τα αυτοβιογραφικά στοιχεία καθώς και ο ίδιος ήταν ενεργό μέλος στην πολιτική κατάσταση εκείνων των χρόνων,ο συγγραφέας παρουσιάζει την ιστορία κατά κάποιο τρόπο της σύγχρονης Ελλάδας μέσα από τη ζωή αυτών των χαρακτήρων και μέσα από την ιστορία που ο καθένας τους έχει να πει.Η γλώσσα του δεν έχει κόκκαλα και κόκκαλα τσακίζει καθώς σε κανέναν δε χαρίζεται και σε τίποτα δε δίνει άφεση αμαρτιών.Όλα τα παραπάνω συντελούν στη συγγραφή ενός καλογραμμένου και ευκολοδιάβαστου βιβλίου που ίσως δε συμφωνήσουμε διαβάζοντας το σε όλες του τις παραμέτρους αλλά σίγουρα θα γνωρίσουμε έναν πολύ ενδιαφέροντα και διαφορετικό συγγραφέα.

Εν κατακλείδι,ναι,ο Τατσόπουλος δεν είναι για όλους,ναι,σίγουρα πολλές φορές δε συμφωνούν οι απόψεις μας αλλά κανείς δεν αντιλέγει ότι κάτι έχει να πει λογοτεχνικά.Πάντα.

 

Καλή ανάγνωση,

Μαρία Ανδρικοπούλου