Book review: Ο διάδοχος - Johanna Lindsey

Book review: Ο διάδοχος - Johanna Lindsey

«Ο διάδοχος» είναι το πρώτο βιβλίο της νέας σειράς της Johanna Lindsey, με γενικό τίτλο Οικογένεια Ράιντ.

Η Σαμπρίνα Λάμπερτ είναι μια νεαρή κοπέλα με αριστοκρατική καταγωγή που όμως σκιάζεται από ένα παλιό σκάνδαλο, κάτι που ίσως αποτρέψει υποψήφιους μνηστήρες από το να τη ζητήσουν σε γάμο. Όμως η λαίδη Οφηλία Ράιντ την παίρνει υπό την προστασία της, επομένως ανοίγουν και για εκείνη οι πόρτες της λονδρέζικης σεζόν. Όσο για την ίδια την Οφηλία, είναι ήδη λογοδοσμένη με έναν άντρα που δεν έχει δει ποτέ της. Επιπλέον, ο μέλλοντας σύζυγός της είναι κατά το ήμισυ Σκοτσέζος, κάτι που αυτομάτως τον έχει κατατάξει στο μυαλό της ως απολίτιστο. Έτσι αρχίζει να διαδίδει διάφορες φήμες για το πρόσωπό του, ελπίζοντας ο πατέρας της να αλλάξει γνώμη για το προξενιό.

Η πρώτη γνωριμία του Ντάνκαν ΜακΤράβις με την υποψήφια νύφη του ήταν  τραγική. Έχοντας υποστεί πλήγμα στην περηφάνια του από τα φαρμακερά σχόλια της Οφηλίας, εκείνος αποφασίζει να διαλύσει τον αρραβώνα. Και παρόλο που δεν θέλει να ξαναδεί την ίδια στα μάτια του, έρχεται αρκετά κοντά με τη Σαμπρίνα, της οποίας το σπίτι στην επαρχία τυχαίνει να γειτονεύει με το δικό του. Η Σαμπρίνα δεν διαθέτει την εκτυφλωτική ομορφιά της Οφηλίας ούτε έναν στόλο θαυμαστών, όμως από την πρώτη στιγμή συμπαθεί τον Ντάνκαν και το πόσο άνετα την κάνει να νιώθει. Αυτός, με τη σειρά του, αντιλαμβάνεται έκπληκτος πως η κοπέλα τον κάνει να χαλαρώνει, να γελάει και να ξεχνάει τα προβλήματα και τις έγνοιες του.

Ανάμεσά τους αναπτύσσεται μια ζεστή φιλία, όμως κανείς από τους δύο δεν έχει υπολογίσει τη ζήλια της Οφηλίας. Η κακομαθημένη κοπέλα, συνειδητοποιώντας πως όλοι την οικτίρουν για τον διαλυμένο της αρραβώνα, αποφασίζει να κερδίσει τον Ντάνκαν ξανά, έστω και αν δεν αισθάνεται τίποτα γι’ αυτόν. Κι όλα δείχνουν πως θα το πετύχει, την ώρα που τόσο εκείνος όσο και η Σαμπρίνα αρχίζουν να σκέφτονται πως ανάμεσά τους ίσως θα μπορούσε να υπάρξει κάτι πολύ περισσότερο από μια απλή φιλία…

Το συγκεκριμένο βιβλίο μάλλον δεν συγκαταλέγεται ανάμεσα στα καλύτερα της Johanna Lindsey, η πένα της οποίας μάς έχει κατά καιρούς προσφέρει αξέχαστες ιστορίες αγάπης. Σίγουρα οι δύο κεντρικοί χαρακτήρες είναι πολύ συμπαθητικοί και με τη συμπεριφορά τους κερδίζουν τον αναγνώστη. Ανάμεσά τους έχει αναπτυχθεί μια σχέση που πολλοί θα ζήλευαν και που περνάει από διάφορες φάσεις μέχρι να φτάσει στον έρωτα. Η οικειότητα και το δέσιμο έρχονται σιγά σιγά, ομαλά, μέσα από την καθημερινότητα και τον χρόνο που περνάνε οι δυο τους, αρχικά μονάχα ως φίλοι. Ο Ντάνκαν και η Σαμπρίνα ήταν αδελφές ψυχές και αυτό φάνηκε εξαρχής. Αργότερα θα καταλάβαιναν και ότι ήταν πλασμένοι ο ένας για τον άλλον, επίσης.

Όμως αυτό από μόνο του δεν είναι αρκετό. Η ιστορία από μόνη της δεν είναι τίποτα ιδιαίτερο. Είναι βέβαια ανάλαφρη και διαβάζεται ευχάριστα, αλλά μέχρι εκεί. Δεν προσφέρει συγκινήσεις στον αναγνώστη. Δεν υπάρχουν δυνατές σκηνές ανάμεσα στους πρωταγωνιστές που προκαλούν έντονο καρδιοχτύπι, δεν υπάρχει αρκετός ρομαντισμός, δεν υπάρχει πάθος, δεν υπάρχει ούτε καν ο απαραίτητος χώρος ώστε να αναπτυχθούν επαρκώς τα συναισθήματα των δύο ηρώων. Ακόμα και όταν οι δυο τους ενδίδουν στο πάθος, αυτό καταλαμβάνει ελάχιστο χώρο στις σελίδες και ξεχνιέται σχεδόν αμέσως, μιας και ούτως ή άλλως δεν επρόκειτο για μια αλησμόνητη σκηνή.

Κι όλα αυτά γιατί, παρόλο που ο Ντάνκαν και η Σαμπρίνα είναι το κεντρικό ζευγάρι, ο περισσότερος χώρος του βιβλίου καταλαμβάνεται από την Οφηλία Ράιντ, έναν από τους πιο κακομαθημένους και αντιπαθείς χαρακτήρες που συναντά κανείς σε ανάλογα βιβλία. Πανέμορφη και μαθημένη να βρίσκεται πάντα στο επίκεντρο της προσοχής, η συγκεκριμένη νεαρή λαίδη δεν θα διανοούνταν καν να παραχωρήσει τον ελάχιστο χώρο σε κάποιον άλλον. Όλα μοιάζουν να περιστρέφονται γύρω από εκείνη και τον κακό της χαρακτήρα, το μεγάλο στόμα της και τη συνήθειά της να διασπείρει παντού κακίες και ψέματα για όλους. Δεν ενδιαφέρεται ακριβώς να χαλάσει τη σχέση του Ντάνκαν με τη Σαμπρίνα -δεν περνάει καν από το μυαλό της ότι κάποιος άντρας μπορεί να ενδιαφέρεται για οποιαδήποτε άλλη γυναίκα εκτός από εκείνη- απλά επιθυμεί να γίνεται το δικό της όταν και όπως το επιθυμήσει, χωρίς να νοιάζεται για το αν καταστρέφει τις επιθυμίες ή τα σχέδια των άλλων και «κλέβοντας» λογοτεχνικό χρόνο και χώρο. Κάποιοι θα πουν πως οι προσβολές της είναι ωμή ειλικρίνεια και θάρρος της γνώμης της· εγώ θα πω πως είναι σκέτη κακία.

Αυτοί που δίνουν μια πραγματικά διασκεδαστική νότα και ώρες ώρες κλέβουν την παράσταση είναι οι δύο αξιαγάπητοι παππούδες του Ντάνκαν. Οι δυο σατανικοί -με την καλή έννοια του όρου- ηλικιωμένοι υποτίθεται πως δεν αντέχουν ο ένας τον άλλον, όμως στην πραγματικότητα αποτελούν ένα αμίμητο δίδυμο. Και φυσικά θέλουν κι οι δύο το καλύτερο για τον εγγονό τους, κάτι που συμφωνούν πως δεν είναι ένας γάμος με την Οφηλία Ράιντ.

Η εν λόγω ηρωίδα πρωταγωνιστεί στην ιστορία του δεύτερου βιβλίου, όπου υποθέτω πως ο χαρακτήρας της θα πρέπει να αλλάξει ριζικά ώστε να αλλάξει γνώμη και ο αναγνώστης για το άτομό της. Το στοίχημα είναι μεγάλο και ανυπομονώ να δω πώς θα το χειριστεί όλο αυτό η -αναμφίβολα ταλαντούχα- πένα της Johanna Lindsey.  

 

Χρύσα Βασιλείου