Book Review: Το υπουργείο της υπέρτατης ευτυχίας – Αρουντάτι Ροϊ

Book Review: Το υπουργείο της υπέρτατης ευτυχίας – Αρουντάτι Ροϊ

Η Αρουντάτι Ρόι δεν νομίζω ότι μπορεί να καταταχθεί στη κατηγορία των συγγραφέων.

Είναι ένα μεγάλο όνομα της Ινδικής λογοτεχνίας και απλά, είναι από μόνη της μια κατηγορία. Σίγουρα τα έργα της δεν είναι εύκολα στην ανάγνωση, ούτε και έχουν ένα συγκεκριμένο θέμα, είναι όμως τόσο γοητευτικά γραμμένα και φωτογραφίζουν τόσο μοναδικά αυτή τη μακρινή αλλά ενδιαφέρουσα χώρα που σε καμιά περίπτωση δε σε αφήνουν αδιάφορο. Στη παρούσα φάση, έχουμε τρεις βασικούς ήρωες στην ιστορία που όμως δεν είναι και τόσο μοναδικοί πρωταγωνιστές όσο αρχικά φαίνεται.

Έχουμε λοιπόν την Αντζούμ ,που κάποτε ήταν Αφτάμπ, η οποία μας λέει τη μοναδική ιστορία της. Έχουμε ένα μωρό που εμφανίζεται σε ένα σωρό από σκουπίδια στο πεζοδρόμιο αλλά και την αινιγματική Τίλο που είναι τόσο παρούσα όσο και απούσα από τη ζωή τριών αντρών που την αγάπησαν. Αλλά φυσικά αυτή είναι μόνο η αρχή της ιστορίας…

Όπως προανέφερα σε όλα τα έργα σχεδόν της Ρόϊ δεν υπάρχει μια συγκεκριμένη υπόθεση, ακροβατούν μεταξύ ρεαλισμού και σουρεαλισμού, πάντα όμως έχουν κάτι να πουν μέσα από τη μπερδεμένη φαινομενικά ιστορία τους. Η γραφή της έχει κάτι το μαγικό που σε ταξιδεύει σε μακρινά και μαγικά μέρη  και γενικότερα αν καταλάβεις τη γραφή της, δεν αφήνει κανέναν ασυγκίνητο.Σίγουρα τα έργα της δεν είναι για χαλάρωση ούτε για ένα ανάλαφρο θα έλεγα διάβασμα, δείχνουν όμως και μια άλλη πλευρά της ζωής και της ινδικής καθημερινότητας που δε περιγράφονται σε κανένα ντοκιμαντέρ αλλά και σε κανέναν τουριστικό ή ιστορικό οδηγό.

Σε περίπτωση λοιπόν που θέλουμε να αναζητήσουμε κάτι το διαφορετικό,σε περίπτωση που θέλουμε να ρίξουμε μια ματιά στην ινδική κουλτούρα,το παρόν αλλά και όλα σχεδόν τα βιβλία της συγγραφέως είναι ένα καλό βήμα.

 

Καλή ανάγνωση,

Μαρία Ανδρικοπούλου