Book Review: Προβέντζα - Ηλίας Τζιτζικάκης

Book Review: Προβέντζα - Ηλίας Τζιτζικάκης

«Πως γίνεται μια μέρα σαν και αυτή, η ζωή να συνεχίζεται τόσο απροκάλυπτα όμορφη; Πως γίνεται ο κόσμος να υπάρχει ακόμα;

Η ιστορία εκτυλίσσεται στα Κύθηρα τέλος καλοκαιριού. Στο νησί κυριαρχεί η «Προβέντζα», το μαύρο σύννεφο της ομίχλης που φέρνει μαζί του ο δυτικός άνεμος. Ο Άρης Μαρκάκης φτάνει στο νησί, όπου συστήνεται σαν δημοσιογράφος, με πραγματικό σκοπό να τιμωρήσει τους υπεύθυνους μιας ανεξιχνίαστης δολοφονίας. Είναι ένας άντρας με σκοτεινό παρελθόν που έρχεται να ξεπληρώσει ένα παλιό χρέος. Στα Κύθηρα γνωρίζει την Μάρθα, μια γυναίκα με εξίσου σκοτεινό παρελθόν  που όπως όλα δείχνουν μοιάζει ικανή να ανατρέψει τα πάντα στη ζωή του.

«Σηκώνω τα μάτια και αρχίζω να μετράω τα αστέρια, το στερέωμα είναι ολόλαμπρο, ο γαλαξίας ένας ποταμός… Πως μπορεί μια τέτοια νύχτα να πλανιέται τόσος θάνατος;»

Από την πρώτη σελίδα του βιβλίου ο Τζιτζικάκης καταφέρνει να δημιουργήσει μια ατμόσφαιρα και ένα μυστήριο που το κρατάει αμείωτο καθ’ όλη την διάρκεια της ανάγνωσης. Μέχρι το τέλος φανερώνονται νέες πτυχές της ιστορίας με τον κεντρικό ήρωα να κινεί τα νήματα οδηγώντας παράλληλα και τον εαυτό του σε μια προσωπική κάθαρση μέσα από μια δική του θεώρηση της δικαιοσύνης. Η ατμόσφαιρα είναι το βασικό ζητούμενο στην αφήγηση του συγγραφέα. Υπό το γκρίζο πέπλο της Προβέντζας, μένεις ασάλευτος να παρακολουθείς την πλοκή και πιάνεις τον εαυτό σου να βρίσκεται στο νησί μαζί με τους ήρωες, θεατής σε όλα αυτά που εκτυλίσσονται μπροστά σου. Ο χρόνος μπλέκεται με τον έρωτα και τον θάνατο στο σκούρο φόντο της Προβέντζας Κατά κάποιο περίεργο τρόπο τις εναλλαγές του καιρού στο νησί ακολουθούν και τα συναισθήματα των ηρώων και βλέπουμε πως ο Τζιτζικάκης καταφέρνει να μπει βαθιά μέσα στον ψυχισμό του ήρωα του μυθιστορήματος .

«Και καθώς έσβηνε η νύχτα το παγωμένο αίμα άρχισε να ξανακυλά στις φλέβες μου, για μια στιγμή μπόρεσα σχεδόν να ακούσω τη ροή του έτσι όπως περνούσε μέσα από τις αμέτρητες αρτηρίες και διαχεόταν στα νεκρωμένα μέλη μου»

Η ιστορία του ήρωα μας δίνεται σε πρωτοπρόσωπη αφήγηση καθώς πρόκειται για χειρόγραφα του ίδιου τα οποία όμως καλείται ένα άλλο πρόσωπο, μια γυναίκα μυστήριο, να τα επεξεργαστεί και να τους δώσει συγγραφική υπόσταση και ένα τέλος καθώς ο ήρωας μας δεν έχει γράψει τέλος στην ιστορία του.

«Σήκωσα τα μάτια και κοίταξα τον ουρανό, το μαύρο στερέωμα ήταν κατάφωτο από τις μικρές ασημένιες φωτεινές κουκίδες, παντού κυριαρχούσε εκείνη η σκληρή ξαστεριά του πόνου και του θανάτου.»

 

Φαλίντα Παναγιωτίδη