Ex_pose: Παναγιώτης Σιάγκρης/Panagiotis Siagreece

Δέκα χρόνια μετά την τελευταία του ατομική έκθεση ο Παναγιώτης Σιάγκρης παρουσιάζει τη νέα του δουλειά στην γκαλερί Titanium.

‘Δέκα χρόνια μετά’ είναι και ο τίτλος της έκθεσης, ένας τίτλος που σύμφωνα με τον καλλιτέχνη δεν προσδιορίζει μόνο χρονολογικά αλλά και εννοιολογικά τα έργα. Έργα που δομούν χώρους μέσω της εξπρεσιονιστικής χρήσης του χρώματος και της οικειοποίησης αρχιτεκτονικών φορμών. Χώροι εσωτερικοί και εξωτερικοί, όπου η ανθρώπινη παρουσία είναι έντονη λόγω της στιγμιαίας απουσίας της. Χώροι παραμορφωμένοι που μοιάζουν να ‘αιχμαλωτίζονται’ από τον καλλιτέχνη λίγο πριν ή και ακριβώς τη στιγμή της διάλυσης, της ‘διάσπασής’ τους.

Η αναγνωρισιμότητα των χώρων, η οικειότητα που αποπνέουν και η αποδόμησή τους μέσω των εκρηκτικών χρωματικών παραμορφώσεων αναπόδραστα υποβάλλουν στο θεατή διεργασίες ενδοσκόπησης, αναστοχασμού, αυτοκριτικής - διεργασίες αναγκαίες, ουσιαστικές και στοιχειώδεις ως μηχανισμοί εκκίνησης για τη μετάβαση στη μετά την ‘κρίση’ εποχή.

src=http://www.artsandthecity.gr/cm/ckfinder/userfiles/images/unnamed

Ο Παναγιώτης Σιάγκρης μίλησε στην Ελένη Ζυμαράκη Τζώρτζη.

 

Δέκα χρόνια μετά’  είναι ο τίτλος της νέας δουλειάς που παρουσιάζετε στην Γκαλερί Titanium. Θα θέλατε να μας δώσετε το στίγμα αυτής της δουλειάς σε σχέση με τη μέχρι τώρα πορεία σας στο χώρο της τέχνης;

Στην δουλειά μου το αισθητικά ωραίο αποτέλεσμα, όπως και η αναγνωρισιμότητα (προσωπικό στυλ) δεν είναι ζητούμενο. Αυτό έχει σαν συνέπεια κάθε καινούργια ενότητα έργων μου να μην μοιάζει κατ’ ανάγκη με την προηγούμενη. Θεωρώ πως το συνδετικό νήμα των έργων μου είναι ότι τα σκέφτεται το ίδιο μυαλό. Η έννοια είναι τελικά  αυτή που καθορίζει το τελικό αποτέλεσμα.

Η προηγούμενη έκθεση μου ‘Windows’ στη Gallery 3, το 2004, εμπεριείχε ζωγραφική, αρχιτεκτονικά σχέδια (κατόψεις και τομές κτιρίων) φωτογραφίες και ψηφιακή ζωγραφική σε πολλαπλές παραθέσεις και layers. Στην τωρινή μου έκθεση τα layers είναι ζωγραφιστά είτε πάνω από μία εικόνα που έχει αρχίσει να στεγνώνει στον καμβά, είτε πάνω σε plexyglass που προσαρμόζεται πάνω στο ζωγραφισμένο τελάρο. Στην έκθεσή μου τα περισσότερα έργα μου έχουν θέματα που σχολιάζουν την κρίση, η έκθεση ονομάζεται ‘10 χρόνια μετά’ -  όχι μόνο επειδή η προηγούμενη έκθεση μου ήταν το 2004, αλλά και για να σκεφτούμε πού ήμασταν τότε και πού βρισκόμαστε το 2014.

Στα έργα είναι διακριτή μία αρχιτεκτονική δόμηση του χώρου, την οποία ωστόσο αποδίδετε με εξπρεσιονιστική διάθεση.Ποια ανάγκη σας ωθεί να οικοιοποιηθείτε εικαστικά φόρμες αρχιτεκτονικές ως βασικό εργαλείο εσωτερικής αυτοέκφρασης και ‘αναπαράστασης’;  

Στην τελευταία μου δουλειά υπάρχει ως βασικό στοιχείο μια έκρηξη, που από πίνακα σε πίνακα έχει διαφορετικό νόημα. Αυτό που συμμαζεύει και σταθεροποιεί τις όχι απόλυτα ελεγχόμενες ροές των χρωματικών εκρήξεων, είναι αυτή η χρήση αρχιτεκτονικών χώρων που τελικά νοηματοδοτούν και το έργο. Σε ότι αφορά την εξπρεσιονιστική γραφή αυτών των χώρων, αυτό έχει να κάνει με το ότι ήθελα η έννοια και η έκφραση να συνυπάρχουν ισότιμα σε αυτήν την ενότητα δουλειάς.

src=http://www.artsandthecity.gr/cm/ckfinder/userfiles/images/unnamed

Η σχέση σας με το ζωγραφικό χώρο είναι ‘ορατή’.

Η σχέση σας με το χρόνο;

Ο χρόνος, τα σημάδια του και η αλλαγή του τοπίου στο περάσμά του ήταν ένα μεγάλο μέρος των θεμάτων μου στην προηγούμενη έκθεση μου το 2004. Σε αυτήν την ενότητα ο χρόνος μοιάζει να σταματάει ακριβώς την στιγμή της σχάσης.

 

Η ανθρώπινη παρουσία γίνεται αισθητή στα έργα σας μέσω της απουσίας της… θα χαρακτηρίζατε τη δουλειά σας ως ‘ανθρωποκεντρική’;

Οχι, δεν μπορώ να προσδώσω ανθρωποκεντρικό χαρακηρισμό στην δουλειά μου, παρά το γεγονός ότι οι περισσότερες ιδέες μου αφορούν τον άνθρωπο.

 

Ποιες είναι οι ιδέες που διέπουν το καλλιτεχνικό σας έργο;

Πιστεύω ότι τα έργα μου χαρακτηρίζονται ως ενοιολογικός εξπρεσιονισμός.

Στην ενότητα ‘10 χρόνια μετά’ υπάρχει ένα pause σε μιά χρονική  στιγμή που κάτι δυνατό, τεράστιο συμβαίνει... Παράδειγμα στο ‘Τέλος της αιώρησης’ σταματάει ο χρόνος την στιγμή που σπάει η αλυσίδα της κούνιας μας, ενώ πίσω από το γεγονός σχηματίζεται η Ελληνική σημαία από τα τέσσερα κτίρια στις γωνίες του έργου. Στο ‘Κάτσε Πίθηκε’ το σχόλιο είναι εμφανές, διαλύονται όλα γύρω αλλά υπάρχει και μια πολυθρόνα για να αράξουμε...

Νομίζω φτάνει, γιατί εξηγώντας τα έργα μου τους αφαιρώ τον δικό τους λόγο.

src=http://www.artsandthecity.gr/cm/ckfinder/userfiles/images/unnamed

Οι τίτλοι πώς ‘προκύπτουν’;

Ο τίτλος είναι μέρος του έργου. Στις περισσότερες των περιπτώσεων η αρχική ιδέα είναι και ο στόχος, τον οποίο υπηρετώ μέχρι και να ολοκληρώσω το έργο.

Σε κάποιες άλλες όμως ο τίτλος προκύπτει από την γενικότερη αίσθηση που απορρέει κατά την διάρκεια της δημιουργίας του έργου.

 

Ένα σημαντικό κομμάτι της ενασχόλησής σας με την τέχνη είναι η ‘διδασκαλία’ της. Τι νιώθετε πως σας έχει προσφέρει η εμπειρία αυτή;

Ναι, διδάσκω περίπου 20 χρόνια. Εχω διδάξει σε όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης, τα δέκα χρόνια από αυτά σαν συνεργάτης του πρώην πρύτανη της ΑΣΚΤ, Τριαντάφυλλου Πατρασκίδη.

Η διδασκαλία έχει αμφίδρομο όφελος. Φέτος, στην αρχή της χρονιάς, ήμουν στη Χαλκίδα και στο Βασιλικό Ευβοίας (δύο καταπληκτικά γυμνάσια και απο υλικό παιδιών αλλά και καθηγητών). Θυμάμαι την ατάκα του διευθυντή στο Βασιλικό (ο κ.Σόλιας πρέπει να ειναι γύρω στα 55 με κατάμαυρο μαλλί πιασμένο κοτσίδα και δείχνει νεότατος) σε φίλο του λογιστή ‘Αν σαν λογιστής κλέβεις απο κάθε πελάτη σου ένα ευρώ το πολύ πολύ να γίνεις πιο πλούσιος, εγώ σαν δάσκαλος ‘κλέβω’ ένα δευτερόλεπτο από κάθε παιδί και έτσι παραμένω πιο νέος’.

Το οικειοποιούμαι, νομίζω ότι ισχύει και σε μένα αυτό.

Νομίζω ακόμα ότι σαν δάσκαλος εικαστικός κέρδισα πολύτιμη εμπειρία δίπλα στην Χ. Μυταρά τα τέσσερα χρόνια που δίδαξα στο εικαστικό εργαστήρι Χαλκίδας.

src=http://www.artsandthecity.gr/cm/ckfinder/userfiles/images/unnamed

Πώς θα ορίζατε τη θέση του καλλιτέχνη στη συγκεκριμένη χωροχρονική συγκυρία;

Πέρα από την οποιαδήποτε συγκυρία η θέση του καλλιτέχνη μοιάζει οξύμωρη. Είναι  στο πιο ακριανό περιθώριο και ταυτόχρονα στο κέντρο της κοινωνικοπολιτιστικής ακμής κάθε χώρας και κάθε ιστορικής εποχής.

 

Ποια θα πρέπει να είναι η στάση του καλλιτέχνη στην ιδιαίτερη κοινωνική, οικονομική κατάσταση που βιώνουμε;

Οι καλλιτέχνες νομίζω ότι το μόνο που θα μπορούσαν να κάνουν για την κρίση, είναι να κάνουν σωστά την δουλειά τους (πλάκα πλάκα, εάν ο καθένας έκανε σωστά την δουλειά του δεν θα είχαμε κρίση).

Είναι εξάλλου ιστορική ευκαιρία για εμάς (μέχρι τώρα η ιστορία δεν μας έδινε υλίκο, όπως στις προηγούμενες γενιές) να δημιουργήσουμε το μετά με βάση το τώρα.

 

Ελένη Ζυμαράκη Τζώρτζη

 

 

Παναγιώτης Σιάγκρης

‘Δέκα Χρόνια Μετά’

26.02.2014 – 22.03.2014

 

Titanium/Yiayiannos Gallery

Διεύθυνση: Βασιλέως Κωνσταντίνου 44, 116 35 Αθήνα

Τηλέφωνο: +30.210.72.97.644

Fax: +30.210.72.51.063

 

Ώρες Λειτουργίας:

Τρίτη – Παρασκευή 18:00-22:00

Σάββατο – Κυριακή 11:00-15:00