Ex_pose: Satoki Nagata, the man who praised shadows

Το σκοτάδι και η ομορφιά που πηγάζει από αυτό δημιουργούν ένα διακριτό κόσμο από σκιές που σήμερα δεν μπορεί να ιδωθεί αλλά που στο παρελθόν ήταν κομμάτι της καθημερινότητας των ανθρώπων…

Τα λόγια αυτά ανήκουν στον Ιάπωνα συγγραφέα Junichiro Tanizaki από το δοκίμιό του με τίτλο In Praise of Shadows, το οποίο εύγλωττα μας μυεί στην ιαπωνική αίσθηση της ομορφιάς, τόσο διαφορετική από αυτή που έχουμε στη Δύση. Μία αίσθηση ομορφιάς που δε φοβάται το λιγοστό φως και μία ομορφιά που υπάρχει όχι στα πράγματα καθεαυτά αλλά στα μοτίβα των σκιών τους, στο φως και στο σκοτάδι που αυτά δημιουργούν, το ένα σε σχέση με το άλλο.

Βλέποντας τις φωτογραφίες του Satoki Nagata σχεδόν αναπόφευκτα τις θεωρείς ως την πιο πιθανή εκδοχή οπτικοποίησης των λόγων του Tanizaki. Πράγματι, ο  Satoki Nagata είναι ένας καλλιτέχνης που αιχμαλωτίζει την ομορφιά στο σκοτάδι, την ομορφιά που δε χρειάζεται το λαμπερό φως για να υπάρξει, την ομορφιά που το κάθε πράγμα δημιουργεί σε σχέση με κάποιο άλλο και με τον ίδιο τον καλλιτέχνη. Ο ίδιος ο Satoki Nagata αναφέρει: «Η ύπαρξή μας συνίσταται από ποικίλες σχέσεις....για μένα το να δημιουργώ φωτογραφίες είναι ισοδύναμο με το να δημιουργώ σχέσεις με τον κόσμο. Μέσω αυτών των εικόνων ελπίζω οι θεατές να ανακαλύψουν τις λεπτές αλλά ουσιαστικές σχέσεις που οι φωτογραφίες μου αιχμαλωτίζουν και να νιώσουν μια σύνδεση με τον κόσμο που αποτυπώνω».

Ο Satoki Nagata γεννήθηκε, μεγάλωσε και σπούδασε στην Ιαπωνία. Εγκαταστάθηκε στην Αμερική για να εργαστεί αρχικά ως νευροεπιστήμονας.  Παράλληλα άρχισε σταδιακά την ενασχόλησή του με τη φωτογραφία. Φωτογράφιζε την πόλη όπου ζούσε, το Σικάγο και τους κατοίκους της. Έμαθε την τέχνη της φωτογραφίας του δρόμου δίπλα στο γνωστό φωτορεπόρτερ Damaso Reyers. Η φωτογραφία τον κέρδισε και τελικά επέλεξε να άφησει την καρίερα του ως νευροεπιστήμονας για να αφοσιωθεί αποκλειστικά σε αυτή.

 Στις φωτογραφίες του κυριαρχεί το άσπρο και το μαύρο. Με τη χρήση του flash και χαμηλή ταχύτητα κλείστρου αποτυπώνει με ένα δικό του χαρακτηριστικό τρόπο διαφανή επίπεδα της πραγματικότητας και αιθέριες ανθρώπινες μορφές.

Αυτή την περίοδο συμμετέχει στην ομαδική έκθεση Mujô-kan στην γκαλερί  DA-END στο Παρίσι.

Ο Satoki Nagata μίλησε στην Ελένη Ζυμαράκη Τζώρτζη και στο Ex_pose.

src=http://www.artsandthecity.gr/cm/ckfinder/userfiles/images/Chicago-Black-and-White-Street-Photography-by-Satoki-Nagata-546345.jpg

Ε.Ζ. Γεννήθηκες, μεγάλωσες και σπούδασες στην Ιαπωνία – έχεις διδακτορικό στις νευροεπιστήμες. Στη συνέχεια μετακόμισες στην Αμερική όπου και ζει μέχρι σήμερα και άρχισες να εργάζεσαι ως freelance φωτογράφος. Πώς αυτές οι δύο χώρες και αυτά τα δύο επαγγέλματα σχετίζονται (ή όχι) μεταξύ τους και πόσο εύκολη ήταν η απόφαση για τη μετάβαση από το ένα στο άλλο;

Ήρθα στην Αμερική ως επιστήμονας οπότε οι δύο χώρες και τα δύο επαγγέλματα δε συνδέονται με κάποιο τρόπο. Ωστόσο και τα δύο επαγγέλματα – του επιστήμονα και του φωτογράφου – έχουν κοινά γιατί αποτελούν δημιουργικές δραστηριότητες. Υπάρχουν φυσικά διαφορές αλλά το πιο σημαντικό για μένα είναι ότι κάθε φορά έκανα αυτό που επιθυμούσα να κάνω. Επομένως δεν αντιμετώπισα ιδιαίτερες δυσκολίες όταν επέλεξα να αλλάξω καριέρα. Δυσκολίες δεν υπήρξαν ούτε και στη μετάβαση από τη μια χώρα στην άλλη. Μου αρέσει να ταξιδεύω και να αντιμετωπίζω νέες προκλήσεις.

Ε.Ζ. Οι φωτογραφίες σου είναι ανθρωποκεντρικές. Τι σε οδηγεί στους ανθρώπους που επιλέγεις τελικά να φωτογραφίσεις;

Η φωτογραφία είναι ένα είδος επικοινωνίας ανάμεσα στο φωτογράφο, στο αντικείμενό του και στο θεατή. Αυτό είναι ένα θεμελιώδες χαρακτηριστικό της φωτογραφίας. Για εμένα το πιο ενδιαφέρον είναι οι άνθρωποι, ίσως γιατί θέλω να κατανοήσω τον εαυτό μου μέσω των άλλων ανθρώπων. Με άλλα λόγια με ενδιαφέρει η πολυπλοκότητα του ανθρώπινου μυαλού και της ζωής των ανθρώπων και αυτό ακριβώς επιδιώκω να εκφράσω μέσω των φωτογραφιών μου.

Ε.Ζ. Συζητάμε για φιλοσοφίες της Ανατολής και της Δύσης... Με βάση τη δική σου εμπειρία, τι καθορίζει το πώς βλέπουμε τον κόσμο και το πώς τοποθετούμε τον εαυτό μας μέσα σε αυτόν;

Στη δική μου περίπτωση η κατανόηση και η οπτική μου όσον αφορά στον κόσμο βασίζεται στην ιαπωνική σχολή Ζεν του Βουδισμού. Βασική του αντίληψη είναι ότι  «η ύπαρξή μας συντίθεται από ποικίλες σχέσεις». Ο κόσμος είναι σαν ένα παζλ. Μπορούμε να δούμε την εικόνα από απόσταση και μπορούμε να δούμε κάθε κομμάτι από πολύ κοντά. Προσωπικά αναζητώ τις σχέσεις ανάμεσα στα κομμάτια. Προσπαθώ να βρω τα σημαντικά στοιχεία που αναπαριστούν την εικόνα στο σύνολό της.

Ε.Ζ. Γιατί φωτογραφίζεις; τι σε ωθεί και τι σε εμπνέει να το κάνεις και τι προσπαθείς να επικοινωνήσεις στο κοινό σου;

Σύμφωνα με τον Ζεν Βουδισμό είμαστε αναγκασμένοι να υπάρχουμε και κανένα πλάσμα δεν υπάρχει με δική του βούληση. Καθένας έρχεται αντιμέτωπος με το ερώτημα που σχετίζεται με το σκοπό της ύπαρξής του στον κόσμο. Οι σχέσεις που κάνουμε είναι λόγοι ύπαρξης και γίνονται με τη βούλησή μας. Αυτή η σκέψη με ενέπνευσε να χρησιμοποιήσω τη φωτογραφία τόσο για να αναδείξω όσο και για να δημιουργήσω σχέσεις με τον κόσμο. Πάντα έχω στο μυαλό μου όσα θέλω να επικοινωνήσω στο θεατή μέσω της εικόνας. Η φωτογραφία είναι ένα μέσο ιδανικό για να επικοινωνήσεις. Η ανθρώπινη ύπαρξη είναι αρκετά πιο πολύπλοκη από οσο φανταζόμαστε και είναι αδύνατο να τα πεις όλα  με μόνο μία εικόνα ή μία σειρά από εικόνες. Ωστόσο, μπορείς να δείξεις την ύπαρξη αυτής της πολυπλοκότητας μέσω των εικόνων. Η φωτογραφία ως τέχνη παρουσιάζει την καθημερινότητα με ένα τρόπο διαφορετικό και πάντα αναζητώ τις εικόνες μέσα από τη δική μου οπτική.

src=http://www.artsandthecity.gr/cm/ckfinder/userfiles/images/satoki_nagata_diffusion_3.png

Ε.Ζ. Επιθυμείς με κάποιο τρόπο να αλλάξεις την πραγματικότητα των ανθρώπων που φωτογραφίζεις ή απλά να την αποτυπώσεις;

Δε στοχεύω στο να αλλάξω την πραγματικότητα. Δεν πιστεύω πως η φωτογραφία έχει τέτοια δύναμη. Μόνο οι αποφάσεις των ανθρώπων μπορούν να αλλάξουν την πραγματικότητα.

Θα ήθελα να αποτυπώσω την πολυπλοκότητα της πραγματικότητας μέσα από τη δική μου οπτική. Ελπίζω ότι οι θεατές τότε θα πρέπει να αμφισβητήσουν τη δική τους οπτική θεώρηση των πραγμάτων.

Ε.Ζ. Τι θα σε ενέπνεε να φωτογραφίσεις στην Ιαπωνία;

Η Ιαπωνία είναι μια μοναδική χώρα, ένα απομονωμένο νησί με μακρά ιστορία. Οι άνθρωποι ανέπτυξαν μία μοναδική κουλτούρα και κοινωνία. Το συνειδητοποιώ αφού έζησα κοντά είκοσι χρόνια μακριά από την Ιαπωνία. Θα ήθελα να δημιουργήσω εικόνες βασισμένες σε αυτό.

Ε.Ζ. Ποια είναι η αξία και η μοναδικότητα της φωτογραφίας σε σχέση με τα άλλα μέσα καλλιτεχνικής έκφρασης;

Η φωτογραφία είναι η τέχνη των ορίων. Μπορούμε μόνο να αιχμαλωτίσουμε αυτό που βλέπουμε. Ταυτόχρονα μπορούμε να αποτυπώσουμε και αυτό που βρίσκεται έξω από το κάδρο. Συχνά σκέφτομαι ότι αυτά είναι και τα ιδαίτερα χαρακτηριστικά της φωτογραφίας. Επιπρόσθετα, η φωτογραφία παρουσιάζει  την οπτική και το όραμα του φωτογράφου σχετικά με το πώς βλέπει τον κόσμο και με το πώς οι άλλοι άνθρωποι βλέπουν τον κόσμο. Αυτό σημαίνει ότι τελικά η φωτογραφία υπάρχει για να εγείρει ερωτήματα και όχι για να δίνει απαντήσεις.

Ε.Ζ. Πώς αποφασίζεις αν οι φωτογραφίες σου είναι καλές ή όχι; τι είναι αυτό που κάνει καλές κάποιες φωτογραφίες;

Θα ήθελα με τις φωτογραφίες μου να δημιουργώ έργα τέχνης. Η μεγάλη τέχνη επιβιώνει για πολλά χρόνια. Επομένως το ερώτημα που θέτω στον εαυτό μου είναι το εξής: θα είναι αυτή η εικόνα καλή σε σαράντα ή σε εκατό χρόνια από τώρα; θέτω υψηλά πρότυπα για τον εαυτό μου. Οι καλές φωτογραφίες μιλούν για πάντα.

Ε.Ζ. Αν ξεκινούσες την καριέρα σου ως φωτογράφος από την αρχή, τι θα έκανες διαφορετικά;

Δεν υπάρχει κάτι που θα άλλαζα. Υπήρξα πραγματικά τυχερός που συνάντησα έναν εξαίρετο δάσκαλο, τον Damaso Reyes και δε θα μπορούσα να φανταστώ κάποιον καλύτερο από αυτόν. Τον συνάντησα τη στιγμή που ήμουν έτοιμος να μάθω φωτογραφία επομένως την πιο κατάλληλη στιγμή. Πέρασα πολλά χρόνια ως επιστήμονας προτού ασχοληθώ σοβαρά με τη φωτογραφία, αλλά οι εμπειρίες που δε συνδέονται με τη φωτογραφία ή την τέχνη βοηθούν στο να βρω τη δική μου διακριτή οπτική ως φωτογράφος.

 

Ελένη Ζυμαράκη Τζώρτζη

 

Satoki Nagata, http://www.satoki.com

src=http://www.artsandthecity.gr/cm/ckfinder/userfiles/images/3.png


Ex_pose: Satoki Nagata, the man who praised shadows

The darkness and the beauty that emerges from it make a distinct world of shadows that today cannot be seen but in the past it could not have been far removed from daily life…

These words belong to the Japanese novelist Junichiro Tanizaki from his essay In Praise of Shadows where he eloquently initiates us into the Japanese sense of beauty, so different from the western one; a sense of beauty that appreciates dim light; and a beauty that exists not in the thing itself but in the patterns of shadows, the light and the darkness that one thing against another creates.

Seeing Satoki Nagata’s photographs is almost unavoidable to consider them as a possible visualization of Tanizaki’s words. Indeed Satoki Nagata is an artist that captures the beauty in the darkness, the beauty that does not need bright light to exist, the beauty that one thing against the other creates. As Satoki Nagata mentions “Our existence is composed of various relationships… for me making photographs is equal to making relationships with the world. Through these images I hope viewers will discover the subtle but substantial links captured in my photographs and feel a connection to the world I document”.

Satoki Nagata was born, raised and educated in Japan. He moved in U.S. to work as a neuroscientist. At the same time he started using a camera to photograph the city and its people. He studied documentary and fine art photography with photojournalist Damaso Reyes. He has devoted himself to photography and has been involved in various documentary projects.

The black and white dominate his photographs. With the use of flash and slow shutter speed he characteristically creates photographs that portray transparent layers of reality and ethereal human figures.

He is currently participating in the exhibition Mujô-kan at DA-END Gallery in Paris.

Satoki Nagata spoke to Eleni Zymaraki Tzortzi and Ex_pose.

src=http://www.artsandthecity.gr/cm/ckfinder/userfiles/images/lights-1.jpg

Dear Satoki Nagata,

E.Z. You were born, raised and educated in Japan-you have PhD in neuroscience. Then, you moved to the U.S. in 1992 where you live up until now and started working as a freelance photographer. How are these two countries and these two professions related (or not) to each other and how easy was the decision to move from the one to the other?

I came to U.S. as a scientist so the two countries and the two professions are not related in any way.

Both professions - the scientist and the photographer - are somehow similar because both entail creative activities. There are differences of course but the important thing for me is that from time to time I have been doing what I wanted to do; thus, I did not face many difficulties when I chose to change my career.

There were not difficulties during the transition from one country to another either. I like traveling and I like to challenge new things. 

E.Z. Your photographs are anthropocentric. What drives you as an artist to the people you eventually chose to photograph? 

Photography is a communication between the photographer, its subject and the viewer. This is the fundamental characteristic of photography. For me, the most interesting subject is people, probably because I want to understand myself through other people. In other words, I am interested in the complexity of human minds/lives and this is what I want to express though my photographs. 

E.Z. We speak about eastern and western philosophies... From your life experience, what determines the way we see the world and the ways we position ourselves within it?

In my case, my understanding of the world and the way I see the world are based on Japanese Zen Buddhism. The basic notion is “our existence is composed of various relationships”. The world is like a jigsaw puzzle. We can see the whole picture from a distance and we can see each piece from very close. I personally seek the relationships among these pieces. I try to find those important pieces and specific elements that represent the picture as a whole.

E.Z. Why do you photograph? (I mean what urges or inspires you to do it and what are you aiming to communicate to your audience?)

According to Zen Buddhism we are forced to exist and no single person exists by its own decision. Every single person faces the ultimate question of why he or she exists in the world. The relationships we make provide reasons for our existence and are made by choice. This notion has inspired me to use photography in order to show and to create relationships with the world.

I always have in mind the things I want to communicate to the viewer through the image. Photography is an ideal medium for communication. Human life is far more complex than we imagine it to be and it is impossible to tell everything with one image or even a series. However, we can show that complexity with images. Photography as art shows the ordinary world in a different way and I am always looking for images created through my own distinct vision.

src=http://www.artsandthecity.gr/cm/ckfinder/userfiles/images/satoki-nagata.png

E.Z. Do you wish to change in any way the reality of the people you photograph or just portray it?

Well, I do not intend to change the reality. I do not believe photography has such a power. Only people’s decisions can change reality. 

I would like to show the complexity of reality through my own vision. I wish that viewers then will have to question their own vision or point of view as to how they see the world.

E.Z. What would inspire you to photograph in Japan?

Japan is a unique country, an isolated island with a long history. People has developed a unique culture and society. I realized that after spending nearly 20 years outside of Japan. I would like to make images based on that.

E.Z. What is the value and uniqueness of photography over the other artistic mediums?

Photography is the art of limitation. We can only capture what we see. At the same time, we could show the outside of frame, too. I often think these are the very unique characteristics of photography. In addition, photography presents the photographer’s vision of how to see the world and how other people see the world. This means photography is about rising questions, not about giving answers. 

E.Z. How do you decide if your photographs are good or not? What do you think makes photographs great?

I would like to create photographs, I would like to create art and great art will survive for many years. So the question I ask myself is: will this image be good in forty, or ever one hundred years from now? I set high standards for myself. Great photographs whisper timelessly.  

E.Z. If you started your career as a photographer again, what would you have done differently?

There is nothing I would have changed. I was really fortunate to have met an excellent mentor, Damaso Reyes (www.damaso.com), and I could not imagine any other mentor better than him. I met him when I was ready to learn photography so the timing was just right. I spent many years as a scientist before doing photography seriously but experiences not related with photography or art help to find my own distinct vision as a photographer.

 

Eleni Zymaraki Tzortzi

Satoki Nagata, http://www.satoki.com