Τι διαβάζει αυτή την περίοδο...η Νατάσα Γκουτζικίδου

Το έπιασα ένα βράδυ που με φλέρταρε έντονα το εξώφυλλό του. Άρωμα Ρόδου είχε πάνω του κι εγώ με το νησί έχω πάθος. ''Ποτέ μη λες για πάντα'', Αναστασία Κορινθίου. Ήδη ο τίτλος φανέρωνε τις μισές αλήθειες και τα κρυμμένα νοήματα του παίζοντας με λέξεις που για εμένα φανερώνουν μυστικά. Δεν θα μιλήσω για την πλοκή του βιβλίου. Αυτό το κάνει το οπισθόφυλλο εξαιρετικά. Είναι όμως ένα βιβλίο που πέρα από τη λογοτεχνική του αξία, θα μπορούσε να είναι ένα εγχειρίδιο για τις ανθρώπινες σχέσεις. Αγάπη, έρωτας, ματαίωση, θάνατος, μα κυρίως πίστη. Ό,τι ακριβώς λείπει στις μέρες μας από τις ανθρώπινες σχέσεις. Η βαθιά πεποίθηση πως κάποιοι άνθρωποι ενώνονται με αόρατα δεσμά που τους κρατάνε ενωμένους οτιδήποτε κι αν συμβεί. Η αίσθηση πως η αγάπη ζει παντού, ακόμα και μπροστά στον Θάνατο. Δεν ξέρω αν έχω κλάψει τόσο πολύ διαβάζοντας άλλο βιβλίο. Λυρισμός, εικόνες, ταύτιση. Η επιτυχία ενός συγγραφέα που ξέρει να αγγίζει ακόμα και τον δύσκολο αναγνώστη.

 

H Nατάσα Γκουτζικίδου όταν δεν γράφει, κάνει ταξίδια με το μυαλό. Γεννημένη το 1980, μοιράζει την καρδιά της μεταξύ Αθήνας και Διδυμοτείχου. Σπούδασε Κοινωνιολογία στο Πάντειο Πανεπιστήμιο και σήμερα, διατηρεί τη δική της επιχείρηση, ένα αναγνωστήριο για παιδιά Δημοτικού. Σύντομα, κατάλαβε πως ο κόσμος δεν είναι ονειρικά πλασμένος και η διαφυγή από αυτόν και τις συνήθειές του μάλλον δύσκολη. Έτσι, ξεσπαθώνει στο γράψιμο. Στα βιβλία της οι πρωταγωνιστές αποκτούν ψυχή, σάρκα και υπόσταση χάρη σε εκείνη και οι κόσμοι που δημιουργεί ή και γκρεμίζει καμιά φορά, έχουν τα χρώματα που αγαπάει. Από την ημέρα που ήρθε η γραφή στη ζωή της, τα ταξίδια δεν έλειψαν ποτέ. Παραμένει ρομαντική, όπως στα δέκα πέντε της, παρότι η ισοπεδωτική φύση του ζωδίου της την κάνει να πατά γερά στα πόδια μου. Με τα χρόνια διδάχτηκε πως το νόημα βρίσκεται στα μικρά και φαινομενικά ασήμαντα και πως πάντα βρίσκουμε το δρόμο μας. Κοιτάζοντας πίσω συναντά ακόμα όνειρα που δεν κατάφερε να πραγματοποιήσει και άλλα που άγγιξε αλλά τελικά δεν ήταν όπως τα πίστευε. Όπως και να’ χει, χαμογελά. Άλλωστε, πάντοτε γυρνάει ο τροχός προς τη μία ή την άλλην κατεύθυνση.