Το νέο βιβλίο της Στέλλας Καραμπακάκη έρχεται σε λίγες ημέρες

Το νέο βιβλίο της Στέλλας Καραμπακάκη έρχεται σε λίγες ημέρες

Ένα χρόνο μετά την έκδοση του «Οι Άντρες είναι σαν τα παπούτσια #το δύο», από τις εκδόσεις Λυκόφως κυκλοφορεί το έβδομο βιβλίο της Στέλλας Καραμπακάκη «Ζωή σε λόγου μας».

Σε αυτό το σατιρικό και σαρκαστικό βιβλίο, η συγγραφέας, σεναριογράφος και στιχουργός γράφει με σκωπτική ματιά για τον χωρισμό.

Το Book City εξασφάλισε την αποκλειστική προδημοσίευση δύο αποσπασμάτων και του εξωφύλλου, για να έχει το αναγνωστικό κοινό μία πρώτη γεύση του νέου βιβλίου που θα κυκλοφορήσει τις επόμενες ημέρες.

Ζωή σε λόγου μας

Είτε τον περίμενες είτε όχι, είτε τον επέλεξες εσύ είτε σου τον ανακοίνωσαν με δόξα και τιμή, ο χωρισμός είναι κάτι που προκαλεί τη δικαιολογημένη οργή σου. Γιατί, ρε φίλε, τι έχεις και δεν σε θέλει ο άλλος τέλος πάντων; Κι αν πήγε κάτι στραβά, εν τέλει ποιος έφταιγε, εσύ ή ο άλλος; Γιατί με κάποιον πρέπει να τα πάρεις, και για να τα πάρεις με κάποιον, πρέπει κάποιος να φταίει, και το λογικό είναι να φταίει ο άλλος, για να τελειώνουμε, αλλά τέλος πάντων αν φταις εσύ, ας το πούμε τουλάχιστον, απλώς να μη βγει και πολύ παραέξω η πληροφορία.

Μεγάλο ζήτημα το φταίξιμο, και από μια ηλικία και μετά δεν υπάρχει και δασκάλα να κάνει τον διαιτητή και να ενημερώσει ποιος θα μπει τιμωρία και ποιος θα πάρει αυτοκόλλητο. Γι’ αυτό τα ώριμα ζευγάρια εις τα ξένα πάνε σε σύμβουλο σχέσεων. Όμως, εμείς εδώ, στο Ελλαδιστάν, δεν νοιαζόμαστε για αυτά, είναι ξενόφερτα έθιμα, εμείς τιμούμε την παράδοση και τα λύνουμε όλα στην Αννίτα Πάνια, στο τμήμα ή (οι πιο ιντελεκτουέλ) κατεβάζουμε εκεί δυο τρία ποτά, σηκώνουμε το τηλέφωνο και τα λέμε στον άλλον έξω από τα δόντια, όπως πρέπει. Για να ξυπνήσουμε την άλλη μέρα με το hangover το σωστό, το πρόστυχο, αυτό που το ζεις αγκαλιά με τη λεκάνη της τουαλέτας για ένα δωδεκάωρο σερί, και να διαπιστώνουμε πως ο άλλος μας έχει μπλοκάρει από παντού και δεν υπάρχει και κανείς να μας πει τι στο καλό του είπαμε το προηγούμενο βράδυ και θίχτηκε τόσο. Γιατί ναι, συμβαίνουν και αυτά, και μάλιστα στις καλύτερες οικογένειες. Και είναι μεγάλη πληγή το φταίξιμο και η ευθύνη, είτε είσαι ενοχικός, είτε ευθυνόφοβος. Για να το πούμε πιο λιανά, είναι μεγάλη πληγή είτε είσαι το θύμα είτε είσαι ο μαλάκας. Στην πρώτη περίπτωση, ξεμένεις να θεωρείς πως για όλα τα δεινά της σχέσης φταις εσύ και μόνο εσύ και όχι ο άλλος που θα έπρεπε να είναι χρόνια τώρα έγκλειστος στο ίδρυμα για τους τρελούς και να φοράει άσπρη ρομπίτσα. Ενώ στη δεύτερη περίπτωση (αυτή που είσαι ο μαλάκας), έχεις τη βεβαιότητα πως δεν φταις πουθενά, άρα ξεκάθαρα δεν μπορείς να βελτιώσεις εσύ καμία κατάσταση, θα έπρεπε να έχει καταφέρει να το κάνει ο άλλος. Έτσι μόνος του, με μαγικό τρόπο. Σαν τον Χουντίνι.

(…)

Τα στάδια του πένθους και του χωρισμού είναι, κατά την ταπεινή μου άποψη, ακριβώς τα ίδια. Αυτά τα γνωστά ντε, τα πέντε, που μπορεί να τα καταγράψει κανείς ανοίγοντας φαρδιά πλατιά την παλάμη του και στρέφοντάς την προς τον εαυτό του. Μπορεί να είσαι πέντε χρόνων και να σε χωρίζει ο Γιαννάκης που κάθεται στο απέναντι θρανίο κι εσύ τον θέλεις τόσο, που σου κόβονται τα πόδια όποτε τον βλέπεις παρέα με το μπλε ελεφαντάκι σου, μπορεί να είσαι είκοσι δύο και να σε χωρίζει μετά από τρία χρόνια σχέσης ο Αντωνάκης που συγκατοικούσατε και διαβάζατε αγκαλιά για τις εξεταστικές του πανεπιστημίου, μπορεί να είσαι τριάντα και να σε χωρίζει ο Γιωργάκης που είχατε κι έναν γάμο κι ένα σκυλί, βρε αδερφέ, ή να είσαι κάτι τις παραπάνω και να σε χωρίζει το άλλο σου μισό, που νόμιζες πως μαζί θα περάσετε την υπόλοιπη ζωή σας, στο ίδρυμα για τους τρελούς ή στο κρατητήριο, δεν ξέρω - δεν απαντώ, ο καθένας όπως την βρίσκει. Δεν έχει καμία σημασία. Γιατί ο χωρισμός είναι χωρισμός και το πένθος είναι πένθος. Κι αν θες τη γνώμη μου, αυτά είναι ένα και το αυτό. Γιατί χάνεις κάποιον άνθρωπο σημαντικό για σένα και πρέπει να προσαρμοστείς σε μία νέα, πιο θλιβερή πραγματικότητα. Κι εγώ ακόμα έχω το ίδιο μπλε ελεφαντάκι και μου λείπει κάποιος Γιαννάκης. Επειδή είναι ακόμη ζωντανός, πηδάει άλλες και δεν μπόρεσα να πάω στην κηδεία του να τον κλάψω όπως του έπρεπε και όπως θα γινόταν σε περίπτωση πραγματικού πένθους. Και τότε δεν θα πήδαγε κιόλας. Πράμα πολύ παρήγορο, αν θες τη γνώμη μου. Βεβαίως.

Οι άνθρωποι εξελίσσονται, προχωράνε τη ζωή τους, μένουν φίλοι, ή και όχι, παίρνουν πολιτισμένα συναινετικά διαζύγια, ή και όχι, συζητάνε ήρεμα τι πήγε στραβά στη σχέση τους, ή και όχι. Βρίσκουν κάποιον άλλον και πάνω απ’ όλα εξακολουθούν να κοιτάνε το μέλλον με αισιοδοξία. Ή και όχι. Γιατί ποιος νορμάλ άνθρωπος τα κάνει αυτά όταν τον χωρίζουν; Εγώ τέτοιον κόσμο δεν γνωρίζω, και το δηλώνω με κάθε υπευθυνότητα. Και, πάει στο καλό, θα το δεχτώ πως δεν με θέλει. Όχι επειδή συμφωνώ, αλλά επειδή δεν μπορώ να κάνω αλλιώς, και στο τέλος βλέπω να με απομακρύνουν από την πόρτα του οι αρμόδιες αρχές και τα ασφαλιστικά μέτρα που θα ζητήσει από τον εισαγγελέα. Αλλά αυτό δεν αλλάζει το γεγονός πως οι χωρισμοί είναι βάρβαροι. Βάρβαροι και απάνθρωποι, κύριε δικαστά μου. Κι εγώ γι’ αυτό διαμαρτύρομαι. Τι θα πει δεν μπορώ να ξαναπάω στην πόρτα του και να την κλωτσάω; Κι εγώ με τι θα ασχολούμαι στον ελεύθερό μου χρόνο; Σε τι κόσμο θα φέρω τα παιδιά μου; Και κυρίως, σε ποια πόρτα θα τα πηγαίνω βόλτα τα σαββατοκύριακα για να τους λέω «να, εδώ μένει ο μαλάκας, κλωτσήστε κι εσείς λίγο»; Ούτε όνειρα δεν μας αφήνει να κάνουμε αυτή η κυβέρνηση. Όλα ίσωμα τα έχουνε κάνει.