Writers Challenged: Χίλντα Παπαδημητρίου

H Xίλντα Παπαδημητρίου «αποδέχτηκε» την πρόκληση και απαντά στις 11 ερωτήσεις του Writers Challenged σχετικά με τη συγγραφή.

Γράφεις βράδυ ή πρωί;

Θα ήθελα να είμαι πρωινός τύπος, αλλά δεν… Ξεκινάω αργά και το τραβάω ως το ξημέρωμα. Ξυπνάω αργά και φτου κι απ’ την αρχή.

Έχεις πειθαρχία;

Η δυσκολία για μένα είναι μέχρι να στρωθώ. Ως τότε νιώθω σαν να πρόκειται να κάνω εγχείρηση, να δώσω αίμα, να βγάλω δόντι - όπως είχε γράψει ο Γιώργος Ιωάννου. Όταν αρχίσω το γράψιμο, δεν ασχολούμαι με τίποτα άλλο. Γράφω ασταμάτητα μέχρι να τελειώσω.

Ποιο φαγητό ή ποτό έχεις πάντα δίπλα σου όταν γράφεις;

Μόνο ποτά, καφέ, τσάι, νερό, green cola. Ποτέ αλκοόλ και ποτέ φαγητό.

Τι μουσική ακούς κατά τη διάρκεια της συγγραφής;

Καμία μουσική απολύτως. Μόνο τον ήχο των λέξεων και το μυαλό μου που τρίζει από την υπερπροσπάθεια. Σπάνια, όταν θέλω να εστιάσω στην επίδραση ενός τραγουδιού στην πλοκή, το ακούω ξανά και ξανά.

Κάνεις σκαλέτα;

Κάνω σε πολύ αρχικό στάδιο και μετά την παραβιάζω ασύστολα. Γράφω περιλήψεις κάθε τόσο και συγκρίνω τις αλλαγές.

Οι χαρακτήρες σε κάνουν ό,τι θέλουν ή τους επιβάλλεσαι;

Θυμάσαι τον στίχο του Σαββόπουλου «και το κόμμα με τραβάει από το μανίκι»; Αυτό. Όπου θέλουν με πάνε, αλλά αυτή είναι η περιπέτεια - να βρίσκεσαι σε αφηγηματικά σημεία που δεν τα είχες φανταστεί.

Έχεις πρόγραμμα ή γράφεις όταν έρθει η έμπνευση;

Όταν σχηματοποιήσω μέσα μου τι θέλω να αφηγηθώ, γράφω ακόμα και όταν νιώθω ότι η έμπνευση πήγε μόνη της για καφέ. Γράφω και πετάω ό,τι δεν με ικανοποιεί στη συνέχεια. Από τη μετάφραση έχω το κουσούρι να διαβάζω ξανά και ξανά, να διορθώνω και να αναδιατυπώνω, κι αυτό μόνο με πρόγραμμα σκληρό γίνεται.

Πώς θα περιέγραφες με μία λέξη τη συγγραφή;

Δύο λέξεις: οδυνηρός τοκετός. Αλλά με πόσο καμάρι κρατάς μετά το μωρό τυπωμένο στα χέρια σου!

Ποιο είναι το κομμάτι που σε «παιδεύει» περισσότερο;

Δεν ξεκινάω το γράψιμο βιβλίου αν δεν έχω στο μυαλό μου την αρχή και το τέλος. Άρα μάλλον η μέση με παιδεύει περισσότερο.

Πώς ξέρεις ποια από όλες τις ιδέες σου θα μετουσιωθεί σε βιβλίο;

Η ιδέα που μου γίνεται εμμονή. Όταν καθετί που βλέπω ή ακούω ή διαβάζω έρχεται και κολλάει πάνω στην ιδέα. Είναι σαν να ανάβουν φωτεινές επιγραφές που μου δείχνουν τον δρόμο.

Εν μέσω της συγγραφής του βιβλίου, τις ώρες που δεν γράφεις, σκέφτεσαι την ιστορία σου;

Τη σκέφτομαι, τη βλέπω στον ύπνο μου, πάω σινεμά και δεν παρακολουθώ την ταινία, βγαίνω βόλτα και νομίζω ότι κάποιος ήρωας με παραμονεύει. Ούτε μπορώ να διαβάσω άλλο βιβλίο. Αφοσιώνομαι ολοκληρωτικά στην ιστορία. Είναι λίγο σαν αρρώστια, γι’ αυτό ζορίζομαι τόσο πολύ μέχρι να στρωθώ.

Προσκαλώ στον Writer's Challenge τον/την: Ευτυχία Γιαννάκη