Writers Challenged: Αντώνης Γκόλτσος

Ο Αντώνης Γκόλτσος «αποδέχτηκε» την πρόσκληση και απαντά στις 11 ερωτήσεις του Writers Challenged σχετικά με τη συγγραφή.

Γράφεις βράδυ ή πρωί;

Συχνότερα το απόγευμα και το βράδυ.

Έχεις πειθαρχία;

Προσπαθώ, αλλά δεν με εμπιστεύομαι. Γενικά, δεν πρωταγωνιστώ στη  διαχείριση του χρόνου.

Ποιο φαγητό ή ποτό έχεις πάντα δίπλα σου όταν γράφεις;

Σοκολάτα. Πάντα. Αλλά όχι ακριβώς δίπλα μου. Για την αποφυγή συρράξεων, μηχανεύομαι τρόπους παραλλαγής.

Τι μουσική ακούς κατά τη διάρκεια της συγγραφής;

Τζαζ, αλλά σπάνια. Συχνά, ονειρεύομαι ένα ανηχοϊκό περιβάλλον. Και, ιδανικά, όταν γράφω, έχω απέναντί μου τον τοίχο.  

Κάνεις σκαλέτα;

Είναι μία από τις φιλοδοξίες μου… Ξεκινώ πάντα με την πρόθεση προγραμματισμού. Καταλήγω, κατά κανόνα, στην ένταξη σκηνών που έχουν γραφεί σε χρόνο ανύποπτο, ακολουθώντας ένα μάλλον ασαφές περίγραμμα∙ έχουν υπάρξει περιπτώσεις, όχι πολλές, που έχω εντάξει στην ιστορία μου διάσπαρτα κείμενα-γυμνάσματα, γραμμένα σε στιγμές παραγωγικής παρόρμησης και χρονικά άσχετα με τη συγγραφή της ιστορίας μου. Με εμπιστεύομαι για το κλείσιμο της ιστορίας μου, δεν με εμπιστεύομαι για τη διαδρομή.     

Οι χαρακτήρες σε κάνουν ό,τι θέλουν ή τους επιβάλλεσαι;

Εξαρτάται από τον χαρακτήρα. Γενικότερα, θέλω να είμαι παρατηρητής στη σχέση χαρακτήρα-συγγραφέα. Και θέλω να δίνω ίσες ευκαιρίες και στους δύο. Και λέω “ίσες ευκαιρίες”, γιατί θεωρώ πως “χαρακτήρας” και “συγγραφέας” είναι σε ανταγωνιστική θέση. Και δεν πρόκειται για απλή, εμφύλια διαμάχη. Ο χαρακτήρας-καρτούν στο διήγημά μου “Δεν είναι έτσι, αν έτσι νομίζετε” είναι σε χρόνια σύγκρουση με τον συγγραφέα του. Υπάρχει ανάγκη διαιτησίας.

Έχεις πρόγραμμα ή γράφεις όταν έρθει η έμπνευση;

Άρχισα να γράφω πολύ αργά. Δεν έχω την παιδεία του προγραμματισμού της συγγραφής. Αυτοσχεδιάζω. Δεν είναι πάντα εύκολο. Και συνήθως έχω την έμπνευση σε στιγμές που δεν μπορώ να την καταγράψω… Γενικά, ο προγραμματισμός μου εξαντλείται σε χρόνους βραχείς και θα ήμουν ο τελευταίος που θα στοιχημάτιζε στην εφαρμογή του. 

Πώς θα περιέγραφες με μία λέξη τη συγγραφή;

Θα την περιέγραφα (…αν και σε δύο λέξεις) ως “ιερό δαιμόνιο”. Που σε βασανίζει, σε κατατρώει, και που απειλεί να σε εγκαταλείψει, ανά πάσα στιγμή. Έτσι τουλάχιστον το αισθάνομαι, αφού σε ώρες, ημέρες ή και εβδομάδες συγγραφικής άπνοιας, πανικοβάλλομαι για το αν μου “ξανάρθει”.

Ποιο είναι το κομμάτι που σε «παιδεύει» περισσότερο;

Αναμφίβολα, η διόρθωση. Όπου συστηματικά μπερδεύω την επιμέλεια με την υποχονδρία. Στο πρώτο μεγάλο σε έκταση κείμενό μου, την “Αφιέρωση” έπεσα επάνω σε έναν άγιο άνθρωπο, τον Γιάννη Γαλανόπουλο, ορισμό της υπομονής και ανεκτικότητας, που ανέλαβε την Επιμέλεια, αγνοώντας ότι συνεργάζεται με έναν μεγεθυντικό φακό, και αυτόν επάνω σε κάθε παράγραφο, πρόταση ή και λέξη…

Πώς ξέρεις ποια από όλες τις ιδέες σου θα μετουσιωθεί σε βιβλίο;

 Δεν το ξέρω. Είμαι σε διαρκή αναζήτηση σεναρίου. Το μόνο που ξέρω είναι  η ατμόσφαιρα (πολύπαθος όρος) όπου θέλω να εντάξω την ιστορία μου. Η όποια ιδέα, σκέψη, έμπνευση, μπορεί να ενταχθεί σε αυτήν, είναι καλοδεχούμενη. Η όποια ιδέα, σκέψη, έμπνευση, διαθέτει προδιαγραφές συγκρουσιακές με την “ατμόσφαιρα”, απορρίπτεται. Καλοδεχούμενες και οι ανατρεπτικές ιδέες, ανατρεπτικές της ιστορίας, όχι της ατμόσφαιρας.  

Εν μέσω της συγγραφής ενός βιβλίου, τις ώρες που δεν γράφεις, σκέφτεσαι την ιστορία σου;

Περίπου, εμμονικά. Είμαι ο πρωταγωνιστής ήρωας, οι δευτεραγωνιστές χαρακτήρες, είμαι ό,τι σπρώχνει την ανέλιξη του μύθου, είμαι το τοπίο, ο δρόμος, ακόμα και …η επίπλωση. “Βλέπω” τα πρόσωπα, με τη φωτογραφική έννοια∙ δεν τα “κοιτάζω” απλά. Γράφω την εικόνα ως συγγραφέας και τη βλέπω μεταμφιεσμένος σε αναγνώστη. 

 

Προσκαλώ στο Writer's Challenge τον/την: Χίλντα Παπαδημητρίου