Book Review: Η πολυθρόνα – Μαρία Σταυροπούλου

Book Review: Η πολυθρόνα – Μαρία Σταυροπούλου

Μια ιστορία χωρίς ονόματα,ένα ψυχογράφημα που θα μπορούσε να ανήκει στον καθένα,μια διαφορετική ματιά στην ανθρώπινη ψυχή μέσα από την στρωτή γραφή της συγγραφέως.Όλα τα παραπάνω συνθέτουν ένα βιβλίο ίσως όχι ευκολοδιάβαστο,σίγουρα όμως με πολλές αλήθειες και τρομερό απόθεμα ψυχικής αντοχής.

Ένας άνθρωπος μόνος του,ένας άνθρωπος που κουβαλάει μαζί του την κακοποίηση των παιδικών του χρόνων και τη μοναξιά που αυτή επακολούθησε,προσπαθεί να κάνει μια ανασκόπηση των όσων έζησε και να προσπαθήσει να κατανοήσει γιατί συνέβησαν όλα.Είναι πολύ αργά για να διορθώσει τα λάθη του παρελθόντος ή ακόμη υπάρχει χρόνος;

Αναμφίβολα κάτι διαφορετικό από αυτό που περίμενα να διαβάσω,δε μετάνιωσα όμως στιγμή για την επιλογή μου. Η συγγραφέας προτίμησε αυτόν τον ιδιαίτερο τρόπο δευτεροπρόσωπης αφήγησης χωρίς κανένα όνομα και καμία αναφορά σε συγκεκριμένα πρόσωπα και γεγονότα,κάτι που δημιουργεί μια αίσθηση οικειότητας και ταύτισης με κάποιες καταστάσεις που πιθανών οι περισσότεροι λίγο πολύ να έχουμε ζήσει.Ο ήρωας προσπαθεί να αλλάξει τα δρώμενα αλλά και να επουλώσει τις πληγές του παρελθόντος καθήμενος στην αγαπημένη πολυθρόνα του και ξεσπώντας στα θύματα του.Ο καθένας μας λοιπόν που θεωρεί ότι έχει αδικηθεί στη ζωή,ταυτίζεται μαζί του και αναλογίζεται πώς θα ήταν τα πράγματα αν είχε κι αυτός αλλάξει τον ρου των γεγονότων.

Για το ύφος και τον τρόπο γραφής δεν έχω να προσάψω κάτι αρνητικό,φαίνεται ότι η συγγραφέας γνωρίζει πώς να χειρίζεται τη γλώσσα χωρίς υπερβολές και πομπώδεις εκφράσεις αλλά και πώς να πετυχαίνει να πει αυτό που θέλει δίχως πλατειάσματα και φράσεις χωρίς νόημα.Κάτι που είναι τρομερά σημαντικό για έναν  συγγραφέα,πόσο μάλλον για κάποιον που τώρα κάνει τα πρώτα συγγραφικά του βήματα.

Εν κατακλείδι,το παρόν βιβλίο δεν είναι μυθιστόρημα και σίγουρα δεν είναι εύκολο στην ανάγνωση για κάποιον που θέλει να διαβάσει κάτι ανάλαφρο για να περάσει ευχάριστα η ώρα.Είναι όμως βγαλμένο από τη ψυχή και προσπαθεί να φωτίσει όσο γίνεται περισσότερο τα πιο σκοτεινά σημεία της. Ας το απολαύσουμε!

 

Καλή ανάγνωση,

Μαρία Ανδρικοπούλου