Silent Words: Χάρι Πότερ… 19 χρόνια μετά

Silent Words: Χάρι Πότερ… 19 χρόνια μετά

"Do not be afraid; our fate Cannot be taken from us; it is a gift.”

Inferno - Dante Alighieri

 Πέρασαν δεκαεννέα ολόκληρα χρόνια από την ημέρα που πρωτοδιάβασα το βιβλίο Ο Χάρι Πότερ και η Φιλοσοφική Λίθος. Δεκαεννέα χρόνια από τότε που με μάγεψε κεραυνοβόλα, από τη δεύτερη σελίδα του όπου οι Ντάρσλι μας αποκαλύπτουν ότι δε θέλουν ο γιος τους να κάνει παρέα με ένα τέτοιο αγόρι, με το Αγόρι που Επέζησε. Από τότε πολλά έχουν αλλάξει και ομολογώ ότι αρκετά από τα βιβλία που λάτρεψα μικρότερη τα ακύρωσα -για πολλούς λόγους- στην ενήλικη ζωή μου. Ο Χάρι Πότερ όμως πότε δεν κουνήθηκε από τη θέση του στην καρδιά μου, ποτέ δεν επέτρεψε σε κανέναν να πάρει τη θέση του.

Έχω ακούσει πολλά αρνητικά για τη συγκεκριμένη λογοτεχνική σειρά και μάλιστα από ανθρώπους των οποίων η γνώμη είναι παραπάνω από εκτιμητέα. Και ενώ σε άλλες περιπτώσεις θα με ενδιέφερε να το αναλύσω και να το επεξεργαστώ, όταν πρόκειται για το φαινόμενο Χάρι Πότερ είμαι ανυποχώρητη. Γιατί όμως;

Τα βιογραφικά στοιχεία της δημοφιλούς σειράς βιβλίων είναι παραπάνω από γνωστά. Αυτό που ίσως δεν είναι γνωστό αφορά την αύξηση του ποσοστού ανάγνωσης σε παιδιά και εφήβους, στη Μεγάλη Βρετανία, μετά την κυκλοφορία της σειράς. Για εμένα το συγκεκριμένο, από μόνο του είναι εξαιρετικά σημαντικό και ελπιδοφόρο. Το ότι ακόμα και τώρα υπάρχουν έφηβοι που δε διαβάζουν καθόλου αλλά, βλέποντας τις ταινίες Χάρι Πότερ, πηγαίνουν σε μια βιβλιοθήκη και αναζητούν τα βιβλία είναι σπουδαίο. Το ότι υπάρχουν γονείς, που μεγάλωσαν αναγνωστικά με τον Πότερ και τώρα προτρέπουν τα παιδιά τους να τον διαβάσουν κι εκείνα, είναι επίσης ξεχωριστό. Γιατί όμως είμαι ανυποχώρητη, σε επικίνδυνο βαθμό ομολογώ, σε οτιδήποτε αρνητικό αφορά αυτά τα βιβλία;

Η εφταλογία μου άλλαξε τη ζωή με τρόπους που δεν μπορούσα ποτέ να διανοηθώ. Με έμαθε ότι όλα είναι πιθανά, όταν έχεις θέληση, ότι πρέπει να διαλέγεις ανάμεσα στον εύκολο δρόμο και τον σωστό δρόμο, ότι την ευτυχία μπορείς να τη βρεις ακόμα και μέσα στην απόλυτη δυστυχία αρκεί να προσπαθήσεις, πως ότι αγαπάμε δε μας αφήνει ποτέ και πως θέλει κουράγιο να σταθείς δίπλα στους φίλους σου. Ναι, έμαθα πολλά από την εφταλογία και ομολογώ ότι, τα περισσότερα από αυτά, τα συνάντησα και τα συναντώ συχνά στην ενήλικη ζωή μου. Κατάλαβα ότι όντως αυτό που πρέπει να φοβόμαστε περισσότερο από όλα είναι ο φόβος και πως πραγματικά δεν έχει σημασία τι γεννιέται κανείς αλλά τι γίνεται. Κατάλαβα πως μπορούμε να επιλέξουμε ποιοι θέλουμε να είμαστε, πώς να φερθούμε, τι να πράξουμε, επιλέγουμε εάν θα ακολουθήσουμε τη φωτεινή μας πλευρά. Αυτός είναι ο λόγος που λατρεύω τον Χάρι Πότερ και είμαι ανυποχώρητη σε αυτή μου τη λατρεία. Γιατί αυτά τα βιβλία μου πρόσφεραν κάτι που δεν κατάφερε ποτέ κανείς και τίποτα να μου προσφέρει. Μου προσέφεραν πίστη.

Τη δύσκολη ώρα, την αβάσταχτη, τη στενάχωρη, την ώρα που συνδέομαι με τη σκοτεινή μου πλευρά, που προβληματίζομαι ή αγχώνομαι, κλείνω τα μάτια και σκέφτομαι εκείνο το αγόρι. Το Αγόρι που Επέζησε. Που έχασε του γονείς του, μεγάλωσε σε ένα κακοποιητικό περιβάλλον, έχασε για δεύτερη φορά την ευκαιρία να νιώσει οικογενειακή θαλπωρή, βίωσε προδοσία και θάνατο και πολέμησε, όταν το μόνο που ήθελε ήταν μια αγκαλιά από τους γονείς του και μια τούρτα γενεθλίων. Αυτό το αγόρι επέλεξε το ποιος ήθελε να είναι και πως θα ήθελε να ζήσει. Σε αυτό πιστεύω λοιπόν, στην επιλογή, στο να μπορούμε –ό,τι κι εάν επιλέξουμε τελικά– να κλείσουμε για λίγο τα μάτια και να σκεφτούμε το ποιοι θέλουμε να είμαστε, γιατί είμαστε οι επιλογές μας.

Στη συνέχεια ήρθε και ένα όγδοο βιβλίο, Ο Χάρι Πότερ και το Καταραμένο Παιδί το οποίο με έκανε να αγαπήσω ακόμη περισσότερο την πένα της Rowling. Γιατί μέσα σε αυτό το βιβλίο κρύβεται ο ενήλικας εαυτός μας. Σε κάθε λέξη και σελίδα του αναδύεται εκείνο το παιδί που κάποτε πρωτοέπιασε στα χέρια του την Φιλοσοφική Λίθο και στάθηκε γενναία δίπλα στους φίλους του για να πολεμήσουν τον εχθρό και έκλαψε για το αγόρι που δε γιόρταζε τα γενέθλια του και επέλεξε με αγωνία τον κοιτώνα του. Σε μια συγκεκριμένη σελίδα του όγδοου βιβλίου η Τζίνι μιλάει στον Χάρι και όλα παίρνουν τον δρόμο τους. Σε εκείνη τη σελίδα ξέρεις πως το Αγόρι που Επέζησε επέστρεψε για ακόμη μια φορά.

 

Και τελικά κατάλαβα ότι ο λόγος που για εμένα ο Χάρι Πότερ έχει και θα έχει πάντα μια ξεχωριστή θέση στην καρδιά μου είναι εξαιτίας εκείνης της στιγμής. Εκείνης της στιγμής που έπιασα για πρώτη φορά στα χέρια μου τη Φιλοσοφική Λίθο, 19 χρόνια νωρίτερα. Τότε έλαβα το δικό μου γράμμα για το Χόγκουαρτς.

 

Μαρία Μπακάρα