Silent Words: Η στιγμή που αγάπησα την Colleen Hoover

Silent Words: Η στιγμή που αγάπησα την Colleen Hoover

"When you read, don't just consider what the author thinks, consider what you think."

John Keating - Dead Poets Society

Η Colleen Hoover είναι διάσημη συγγραφέας contemporary romance λογοτεχνίας, ιδιαιτέρως αγαπητή στο κοινό του εξωτερικού.

Στην Ελλάδα έγινε γνωστή όταν εκδόθηκαν, κάποια χρόνια νωρίτερα, δύο βιβλία της από τις εκδόσεις Παπαδόπουλος. Φέτος την ξαναθυμηθήκαμε, κατά κάποιο τρόπο, καθώς το βιβλίο της Confess μεταφέρθηκε ως τηλεοπτική σειρά στη μικρή οθόνη. Δεν μπορώ και δεν θέλω να μιλήσω για τη σειρά, ωστόσο έχω να πω ότι το συγκεκριμένο βιβλίο μού άρεσε αρκετά, εξαιτίας του επιλόγου του. Έχεις τις ιδανικότερες τρεις τελευταίες σελίδες. Γεγονός σπάνιο, γιατί η Hoover ως συγγραφέας δεν μου αρέσει τόσο πολύ. Για να είμαι ειλικρινής, μετά την ανάγνωση αρκετών βιβλίων της, κατέληξα στο ότι εγώ κι εκείνη δεν έχουμε χημεία.

Εκτίμησα ιδιαίτερα το Ugly Love και πέρασα ΟΚ διαβάζοντας το November 9. Με έχασε τελείως ως αναγνώστρια στο It Ends with Us, και μετά από εκείνο το βιβλίο σταμάτησα να τη διαβάζω. Μπορεί να είναι άραγε κερδοφόρα για τον αναγνώστη η απόφαση να μην ξαναδιαβάσει έναν συγγραφέα που τον έχει απογοητεύσει αναγνωστικά αρκετές φορές;

Κατά την προσωπική μου άποψη, το λάθος της Hoover είναι ότι επιλέγει για τους ήρωές της τον εύκολο δρόμο. Αν και ασχολείται με δύσκολα θέματα, όπως η σεξουαλική κακοποίηση, το διαζύγιο, η ενδοοικογενειακή βία, το γονεϊκό πένθος, πάντα αισθανόμουν ότι κάτι έλειπε. Δεν μπορούσα να το προσδιορίσω ακριβώς, ωστόσο συνειδητοποίησα τι ήταν όταν διάβασα το It Ends with Us.

Η συγγραφέας, ενώ βυθίζει τους ήρωές της σε σκοτεινά νερά, την τελευταία στιγμή, τη στιγμή που πρέπει να πάρει την απόφαση να τους επιτρέψει να βαδίσουν στο δύσκολο μονοπάτι που τους έχει οδηγήσει, τους απελευθερώνει με αρκετή ευκολία από τις συνέπειες των γεγονότων που ζούνε. Δείχνει στους λογοτεχνικούς της ήρωες την έξοδο από τα προβλήματα και τις δύσκολες καταστάσεις που έχει συνθέσει γι’ αυτούς και τους επιτρέπει να διαλέξουν τον εύκολο δρόμο. Ταυτόχρονα, χρησιμοποιεί αρκετά κλισέ στις ιστορίες της.

Αν και αγαπώ τα κλισέ -βασικά τα λατρεύω- συνειδητοποίησα ότι με κουράζουν και με κάνουν να βαριέμαι όταν χρησιμοποιούνται συνδυαστικά με τον εύκολο δρόμο που λέγαμε. Γιατί η ζωή δεν είναι εύκολη και κάποιες φορές έχεις ανάγκη κάτι παραπάνω από το καλό τέλος. Έχεις ανάγκη το σωστό τέλος. Γι’ αυτούς τους λόγους είχα αποφασίσει να μην ξαναδιαβάζω την Colleen Hoover. Ωστόσο, η αγαπητή φίλη και συνεργάτης Τατιάνα Τζινιώλη υπήρξε ιδιαιτέρως επίμονη και πιεστική στο να διαβάζω το καινούριο της βιβλίο. Αποφάσισα να την ακούσω, αν και αρκετές φορές είχαμε τεράστιες διαφωνίες για τη συγκεκριμένη συγγραφέα. Αγόρασα λοιπόν το All Your Perfects, το διάβασα, το ξαναδιάβασα και… αγάπησα την Colleen Hoover.

Το βιβλίο αναφέρεται σε ένα παντρεμένο ζευγάρι και στους ουσιαστικούς λόγους που ο γάμος τους οδηγείται στη διάλυση. Είναι καλογραμμένο, ρομαντικό, ερωτικό, με τολμηρές σκηνές, άψογα ψυχογραφήματα και γεμάτο αναδρομικές αφηγήσεις. Οι έμπειροι αναγνώστες της Hoover γνωρίζουν πως αυτή είναι μία συγγραφική τεχνική την οποία αγαπά ιδιαίτερα. Βλέπουμε το ίδιο ζευγάρι στο παρελθόν, κατά τη διάρκεια της γνωριμίας του, στην αρχή της ερωτικής του σχέσης, στο πώς επέλεξαν αυτοί οι δύο ήρωες να πορευτούν μαζί στη ζωή, και αντικρίζουμε το παρόν τους. Τους λόγους για τους οποίους η σχέση τους έχει τελματώσει.

Σε αντίθεση με την πλειονότητα των βιβλίων του συγκεκριμένου είδους -στα οποία η απόκτηση ενός παιδιού από το ερωτευμένο ζευγάρι είναι η ολοκλήρωση της ευτυχίας- το All Your Perfects αναφέρεται στις συνέπειες που έχει σε μία οικογένεια η αδυναμία απόκτησης παιδιού. Στο εάν μπορούν να θεωρούνται οικογένεια χωρίς παιδιά. Στον πόνο, τα δάκρυα, τις κατηγορίες, τα νεύρα, τη δυστυχία που προκαλεί σε έναν γάμο το να μην μπορείς να αποκτήσεις παιδιά. Η Hoover γράφει ένα απλό ερωτικό βιβλίο, γεμάτο ρομαντικά κλισέ, έντονες ερωτικές σκηνές, δακρύβρεχτους διαλόγους, και ουσιαστικά βάζει στο επίκεντρο της συζήτησης τους τρόπους με τους οποίους νοηματοδοτούμε και αποφασίζουμε τι είναι οικογένεια, πώς μπορούμε να νιώθουμε χαρούμενοι, πώς επιτρέπουμε σε κάτι να μας επιβληθεί και να μας οδηγήσει στη δυστυχία – χωρίς να κατανοούμε ότι η επιβολή του δεν έχει εμάς ως αφετηρία, αλλά μία κατασκευασμένη κοινωνική κανονικότητα.

Η συγγραφέας μάς καλεί, με το συγκεκριμένο βιβλίο, να βάλουμε τα γυαλιά της κριτικής μας σκέψης και να αναρωτηθούμε εάν τα θέλω μας είναι όντως δικά μας. Πάνω από όλα, μας καλεί να αποφασίσουμε εάν μπορούμε να προχωρήσουμε στο μονοπάτι της ζωής όταν το μεγαλύτερο όνειρό μας είναι αδύνατον να πραγματοποιηθεί. Όταν γνωρίζουμε ότι όλα όσα θέλαμε και αποφασίσαμε ότι χρειαζόμαστε χάθηκαν για πάντα και η ζωή μας δεν θα είναι ποτέ ξανά αυτή που επιθυμούσαμε, που ονειρευόμασταν, που ξέρουμε ότι είμαστε προορισμένοι να ζήσουμε. Τι μπορούμε να κάνουμε τότε; Τι μπορεί να κάνει ο ήρωας ενός βιβλίου, όταν χάνει το όνειρό του; Όταν η δημιουργός του επιλέγει να μην τον βγάλει από το σκοτεινό του μονοπάτι και να μην του προσφέρει το καλό τέλος που του αξίζει; Που αξίζει η θυελλώδης ιστορία αγάπης που διαβάζουμε.

Τη στιγμή που η Hoover επέλεξε το σωστό τέλος, επέλεξα και την απάντηση στο εάν μπορεί να είναι κερδοφόρα για τον αναγνώστη η απόφασή του να μην ξαναδιαβάσει έναν συγγραφέα που τον έχει απογοητεύσει αναγνωστικά στο παρελθόν. Η αλήθεια είναι πως νομίζω ότι ποτέ δεν είναι απογοητευτικό να διαβάζεις κάτι, ακόμη κι εάν αυτό που διαβάζεις είναι απογοητευτικό. Το συγκεκριμένο βιβλίο μού έδειξε ότι, όπως απαιτώ από έναν συγγραφέα να μην επιλέξει τον εύκολο δρόμο, αυτό πρέπει να κάνω κι εγώ. Να τολμήσω να σκεφτώ και να πράξω πέρα από το προφανές. Πέρα από τη στερεοτυπική σκέψη του ποιος θα πρέπει να είναι ο δρόμος του contemporary romance. Πέρα από την αμετάκλητη απόφαση για το εάν θα ξαναδιαβάσω έναν συγγραφέα ή όχι. Γιατί, όπως και στη ζωή, έτσι και στα βιβλία, το σωστό τέλος είναι εκείνο το τέλος που σου γεννάει μία αρχή. Την αρχή μίας ιδέας, μίας σκέψης, ενός χαμόγελου, μιας απογοήτευσης, μιας στιγμής μοναδικής στον χρόνο, που θα έχεις ζήσει κάτι το οποίο δεν θα ξαναζήσεις ποτέ. Γιατί αυτό είναι η ζωή. Μικρές στιγμές που δεν θα ξαναζήσουμε ποτέ, ακόμη κι εάν συνοδεύονται από ένα βιβλίο που δεν θα θέλαμε να ξαναδιαβάσουμε ποτέ.

 

Μαρία Μπακάρα