Σκανδιναβική αστυνομική λογοτεχνία δια χειρός Βαγγέλη Γιαννίση

Tο τέταρτο βιβλίο του Βαγγέλη Γιαννίση με τίτλο «Η Σκιά» κυκλοφόρησε πριν από περίπου δύο μήνες και πρόκειται για την τέταρτη υπόθεση που αναλαμβάνει ο επιθεωρητής Άντερς Οικονομίδης. Ο Βαγγέλης Γιαννίσης, από το πρώτο κιόλας βιβλίο του, έγινε ένα γρήγορα ανερχόμενο αστέρι της εγχώριας αστυνομικής λογοτεχνίας. Με ιστορίες που τοποθετούνται στη Σουηδία, τα λεγόμενα «Σκανδιναβικά αστυνομικά» δεν έχουν τίποτα να ζηλέψουν από τον Έλληνα συγγραφέα που μας μεταφέρει στο κρύο Έρεμπρο και μαζί του παρακολουθούμε την εξιχνίαση εγκλημάτων. Πλέον, με το τέταρτο βιβλίο του, συγκαταλέγεται ανάμεσα στους καλύτερους εκπροσώπους της εγχώριας αστυνομικής λογοτεχνίας.

Μόλις ολοκλήρωσα την ανάγνωση της «Σκιάς», ήμουν σίγουρη πως ήθελα να μάθω περισσότερα για τον Οικονομιδη, την Άριελ Ριβέρα, τον Σεμπάστιαν Χολμ αλλά και τον Βαγγέλη Γιαννίση.

4Η Περιπέτεια του επιθεωρητή Άντερς Οικονομίδη. Πόσο άλλαξε σε αυτά τα χρόνια;

Ρίξε ένα καράβι στη θάλασσα κι έπειτα άφησέ το να αναμετρηθεί με τα κύματα. Όσο καλό κι αν είναι το σκαρί, θα υπάρχουν κάποια σημεία που οι λαμαρίνες θα έχουν λυγίσει, κάποια φινιστρίνια θα έχουν σπάσει και ίσως να έχει βάλει νερά. Φαντάσου τη μάχη που δίνει το πλήρωμα για να κρατήσει το καράβι πάνω από την επιφάνεια, να το επισκευάσει δίχως να μπορεί να πιάσει λιμάνι, να αντιμετωπίσει τις φουρτούνες. Αυτό συμβαίνει με εμάς, αυτό συμβαίνει και με τον Άντερς. Το σκαρί του έχει πληγές και στη Σκιά βρίσκεται στη φάση της επούλωσης.

Ειλικρινά, φανταζόσουν πως θα μιλάγαμε για την 4η περιπέτειά του όταν ξεκίνησες να γράφεις το πρώτο σου βιβλίο;

Σίγουρα ήταν ευχή μου. Αλλά τότε έγραφα με τον ρεαλισμό του βλέποντας και κάνοντας. Όταν κατάλαβα πως ο Άντερς έκανε γκελ στον κόσμο, τότε ξεκίνησα να το βλέπω πιο μακροπρόθεσμα και να σχεδιάζω έναν σκελετό δύο διακριτών τριλογιών μέσα στη σειρά. Η δεύτερη, όπως καταλαβαίνεις, έχει μόλις αρχίσει.

Σε αυτό το βιβλίο γνωρίζουμε την Άριελ Ριβέρα. Με μυστικά και αρκετά αινιγματική. Μίλησε μου για αυτή τη νέα προσθήκη.

Μελετούσα για αρκετό καιρό την προσθήκη ενός νέου χαρακτήρα και η Άριελ εμφανίστηκε την ώρα που την είχα ανάγκη. Με αυτήν κάνω ένα homage στις τρομερές γυναίκες της Σκανδιναβικής αστυνομικής λογοτεχνίας κι έχει δανειστεί -πιστεύω χωρίς να αντιγράφει- στοιχεία από την αγαπημένη Λίσμπεθ Σαλάντερ. Η Άριελ είναι ένα άτομο τρομερής δύναμης. Είναι το δέντρο που υπομένει τη βροχή και τον άνεμο δίχως να ξεριζώνεται από το έδαφος. Και, κατά προέκταση, είναι η δύναμη που κρύβεται μέσα μας. Είμαι περήφανος για την Άριελ.

Καταπιάνεσαι για πρώτη φορά με κάπως μεταφυσικό θέμα. Ποια ήταν η έμπνευση πίσω από αυτό και πόση έρευνα χρειάστηκε προκειμένου να μάθεις τα πάντα γύρω από τη Σκανδιναβική μυθολογία.

Έψαχνα καιρό τώρα μία αφορμή να βάλω το στοιχείο του μεταφυσικού σε ένα βιβλίο μου. Ήξερα πως αναζητούσα ένα απέθαντο πλάσμα, έναν μπαμπούλα της Σκανδιναβικής μυθολογίας, οπότε συζητώντας με μία φίλη ανθρωπολόγο, μου πρότεινε το ντράουγκρ. Και όσο διάβαζα για αυτό, τόσο περισσότερο γινόμουν σίγουρος πως θα μπορούσα να δημιουργήσω μία καλή ιστορία με βάση τον μύθο αυτό. Φυσικά, καθώς θα χρησιμοποιούσα τις δοξασίες μίας χώρας που αγαπώ, ήθελα να είμαι προσεκτικός και να μην αλλοιώσω τίποτα. Ήθελα τα κομμάτια να ταιριάζουν φυσικά. Οπότε, ένα καλοκαίρι ασχολήθηκα με το συγκεκριμένο θέμα. Ευτυχώς, τα κομμάτια ταίριαξαν χωρίς ιδιαίτερη προσπάθεια. Θα έλεγε κανείς πως το βιβλίο αυτό ήθελε να γραφτεί.

Black metal λοιπόν. Πρέπει να ρωτήσω, πώς έτσι;

Είμαι… μέταλλο από μικρή ηλικία. Παρόλα αυτά, η black metal δεν ήταν στην κορυφή των προτιμήσεών μου. Είχα ακούσει αποσπασματικά τη μουσική, γνώριζα για τα γεγονότα της Νορβηγίας τη δεκαετία του ’90 (όσοι δεν τα γνωρίζετε, τα λέω χαρτί και καλαμάρι στο βιβλίο), αλλά δεν είχα εντρυφήσει σε αυτή. Μέχρι που είδα το ντοκιμαντέρ Until the light takes us και στη συνέχεια διάβασα το βιβλίο Lords of chaos. Όπως και με την περίπτωση του ντράουγκρ, ήξερα πως εδώ κρυβόταν μία καλή ιστορία, η οποία θα μπορούσε να δέσει με το πλάσμα που θα χρησιμοποιούσα.

Πώς ένας Έλληνας δάσκαλος στη Σουηδία «συναντά» έναν επιθεωρητή του τμήματος ανθρωποκτονιών;

Νομίζω πως αυτή είναι ερώτηση-παγίδα, ώστε να βγει η είδηση πως ο εκνευρισμένος δάσκαλος ξεπάστρεψε την τάξη του και στη συνέχεια συνελήφθη από τον Άντερς, αλλά θα κάνω ντρίμπλα λέγοντας ότι ο Άντερς ήρθε σε μία περίοδο που διάβαζα πολλή αστυνομική λογοτεχνία, ήθελα να γράψω ένα αστυνομικό μυθιστόρημα και αναζητούσα κάποιον κοντινό σε εμένα χαρακτήρα για να με συντροφέψει σε μονοπάτια που δεν είχα διαβεί ξανά. 

Τι επιφυλάσσει το μέλλον για τον Άντερς και τους υπόλοιπους της «παρέας»;

Τουλάχιστον δύο ακόμα υποθέσεις. Μετά από την ολοκλήρωση της δεύτερης τριλογίας, θα δούμε. Ένα βήμα τη φορά.

Πες μου ένα πράγμα που λατρεύεις στη Σουηδική κουλτούρα και ένα που δεν σου αρέσει.

Μου αρέσει η μεσότητα που τη διακρίνει, αυτό που οι Σουηδοί αποκαλούν lagom. Τόσο- όσο. Δεν μου αρέσει η κουλτούρα του αλκοόλ.

Εκτός από ένα outline, τι άλλο κάνεις λίγο πριν και κατά τη διάρκεια της συγγραφής; Έχεις κάποια συνήθεια;  

Γράφω αναλυτικά τις σκηνές που περιέχει το κάθε κεφάλαιο. Για τη Σκιά, για παράδειγμα, που το μέγεθός της είναι στις 86 χιλιάδες λέξεις, περίπου, είχα γράψει 30 χιλιάδες λέξεις αναλύοντας τις σκηνές, τους χαρακτήρες, προσθέτοντας σημειώσεις που ήξερα πως θα με βοηθήσουν αργότερα. Η προεργασία είναι το Α και το Ω, διευκολύνει αφάνταστα. Κατά τη διάρκεια της συγγραφής, το μόνο που κάνω είναι να γράφω μέχρι να πιαστούν τα δάχτυλά μου. Βάζω έναν στόχο 2000 λέξεων την ημέρα και γράφω μέχρι να τις περάσω. Τώρα, όσον αφορά τις συνήθειες, αυτές είναι συχνά διαλείμματα για γυμναστική. Δίχως αυτά, ο αυχένας μου διαμαρτύρεται.

 

Μίλησε στην Τατιάνα Τζινιώλη

Διαβάστε επίσης: Book Review: Η σκιά