Η Κλαίρη Θεοδώρου μιλά για το βιβλίο της «Η αγάπη που δεν άκουσες»

Η Τατιάνα Τζινιώλη συνάντησε την Κλαίρη Θεοδώρου, με αφορμή την κυκλοφορία του νέου της βιβλίου από τις εκδόσεις Ψυχογιός, «Η αγάπη που δεν άκουσες». Ένα χρόνο μετά το εξαιρετικό «Η αποικία της λήθης», η συγγραφέας επιστρέφει με ένα ακόμη καθηλωτικό μυθιστόρημα.

Πες μας λίγα λόγια για το νέο σου βιβλίο «Η αγάπη που δεν άκουσες».

«Η αγάπη που δεν άκουσες» είχε ως έναυσμα  ένα άρθρο που διάβασα στον τύπο για την ιστορία μιας φάλαινας, της πιο μοναχικής φάλαινας του κόσμου, που οργώνει εδώ και είκοσι χρόνια τους ωκεανούς, προκειμένου να προσελκύσει με το τραγούδι της το ταίρι της. Λόγω όμως μιας γενετικής μετάλλαξης έχει καταδικαστεί σε  παντοτινή μοναξιά, αφού η συχνότητα των 52 hertz που εκπέμπει δεν ακούγεται από τις άλλες φάλαινες. Εντυπωσιασμένη από την αέναη μοναξιά αυτού του πλάσματος εμπνεύστηκα το βιβλίο, που καταπιάνεται με θέματα όπως η διαφορετικότητα, η αναπηρία, ο αποκλεισμός, ο ανεκπλήρωτος έρωτας και κυρίως ο αληθινός έρωτας, αυτός που κινεί γη και ουρανό και οδηγεί κάποτε στα άκρα. Σε ένα απόκοσμο σκηνικό, σε ένα χωριό φάντασμα, που βυθίζεται και γίνεται ο υγρός τάφος ενός μικρού παιδιού οι ήρωες γίνονται πιόνια του φτερωτού θεού αναζητώντας τον απεγνωσμένα.

Πώς εμπνεύστηκες την ιστορία;

Το άρθρο για την πιο μοναχική φάλαινα του κόσμου ήταν αυτό που με συντάραξε αρχικά και στη συνέχεια έτυχε να πέσουν στην αντίληψη μου φωτογραφίες από το Κάλλιο, όπως αυτό αναδυόταν μέσα από τα νερά της λίμνης του Μόρνου σε περίοδο ξηρασίας. Οι δύο αυτές πληροφορίες «κούμπωσαν» τότε μεταξύ τους και κάπως έτσι άρχισε να γεννιέται η ιστορία της Ειρήνης.

Τελικά, μέχρι πού μπορεί να φτάσει κάποιος για τον έρωτα;

Μπορεί να υπερβεί τα όριά του, να κάνει πράξεις που δεν φανταζόταν ποτέ, να αναρωτιέται αν γνώριζε ποτέ ποιος πραγματικά ήταν. Γιατί για τον αληθινό έρωτα, αυτόν που δεν φοβάται, δεν χαρίζεται και δεν συμβιβάζεται, μπορεί κανείς να θυσιάσει τα πάντα, ακόμα και τον ίδιο του τον εαυτό.

Πόσο δύσκολο σου ήταν να γράψεις για ένα άτομο με δυσκολία στην ομιλία;

Η κεντρική ηρωίδα του βιβλίου, η Ειρήνη έχοντας από τη βρεφική της ηλικία πρόβλημα ακοής αντιμετωπίζει και πρόβλημα στην άρθρωση. Τα κοινωνικά θέματα και η διαφορετικότητα που προκύπτει μέσα από κάποιο είδος αναπηρίας δεν με άφηναν ποτέ ασυγκίνητη, αν και αυτό είναι συχνά δύσκολο και ψυχοφθόρο. Άλλωστε ως εκπαιδευτικός έχω δυστυχώς αρκετές φορές προσωπική εμπειρία παρόμοιων φαινομένων αποκλεισμού και εκφοβισμού και προσπαθώ με όλες μου τις δυνάμεις να βοηθήσω και να στηρίξω αυτά τα παιδιά.

Το  «Η αγάπη που δεν άκουσες» αλλά και το «Η αποικία της λήθης» έχουν ως αφετηρία της ιστορίας τη δεκαετία του ’70. Τι είναι αυτό που σε ελκύει σε εκείνη την εποχή;

Δεν το είχα συνειδητοποιήσει ως τώρα το κοινό αυτό στοιχείο. Συμπτωματικά τα πραγματικά γεγονότα που διαδραματίζονται στην αφήγηση, όπως τα συμβάντα στο Θεραπευτήριο της Λέρου ή  κατά τη δημιουργία της λίμνης του Μόρνου αναφέρονται στην ίδια δεκαετία. Ίσως υποσυνείδητα να έπαιξε κάποιο ρόλο το γεγονός ότι η δεκαετία αυτή σηματοδότησε και τη δική μου ύπαρξη στον κόσμο.

Ταξιδεύεις συχνά. Έχεις κάποιον αγαπημένο προορισμό;

Ταξιδεύω όσο πιο συχνά μπορώ και έχω την τύχη να έχω ταξιδέψει σε πέντε ηπείρους και σε πάμπολλα μέρη. Παρόλα αυτά, το κάθε ταξίδι γεννάει ακόμα πιο έντονη την επιθυμία για πολλά ακόμα και αυτό αποτελεί ένα πάθος που πραγματικά εύχομαι να παραμείνει για πάντα ακόρεστο. Δεν ξέρω αν μπορώ να μιλήσω για αγαπημένο προορισμό, γιατί κάθε ταξίδι, κάθε προορισμός, έχει και κάτι μοναδικό να σου προσφέρει. Παρόλα αυτά το μέρος που με έχει γοητεύσει όσο κανένα άλλο και που θα ήθελα να επιστρέφω ξανά και ξανά είναι η Ινδία.

Εκτός από τη συγγραφή και τη φωτογραφία, ποιο άλλο θα έλεγες πως είναι το πάθος σου;

Αναμφισβήτητα είναι τα ταξίδια. Και τα σκυλιά μου...

 

Μίλησε στην Τατιάνα Τζινιώλη