Ο Γιώργος Δάμτσιος και ο Μάριος Δημητριάδης μας μιλάνε για το «Στη γέφυρα των χαμένων ψυχών»

Το συγγραφικό δίδυμο μιλά στο Book City και την Τατιάνα Τζινιώλη.

Ο Γιώργος Δάμτσιος και ο Μάριος Δημητριάδης γνωρίστηκαν πριν λίγα χρόνια και ΄δέσανε’ αμέσως. Μαζί βρίσκονται στην Οργανωτική Επιτροπή του Fantasmagoria, Φεστιβάλ για το Φανταστικό στη Θεσσαλονίκη, και τώρα μας παρουσιάζουν το μυθιστόρημα «Στη γέφυρα των χαμένων ψυχών». Ένα θρίλερ που αφορά έναν εφιάλτη που παιδεύει πέντε αγνώστους. Ή τουλάχιστον, νομίζουν πως είναι άγνωστοι. Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Λυκόφως και είναι από εκείνα τα βιβλία που αν σου αρέσουν τα παραφυσικά θρίλερ, αυτό δεν πρέπει να το προσπεράσεις. Η Τατιάνα Τζινιώλη συνάντησε τους δύο συγγραφείς, οι οποίοι μίλησαν για τη συνεργασία, τη φιλία αλλά και το τι να περιμένουμε στο νέο Fantasmagoria.

Καταρχάς, μιλήστε μου λίγο για την ιδέα της συνεργασίας σας.

ΜΔ: Με τον Γιώργο είχαμε και έχουμε σχεδόν καθημερινή επικοινωνία για βιβλία, για το φεστιβάλ και ένα σωρό άλλα θέματα. Μέσα από όλες αυτές τις συζητήσεις αποφασίσαμε να κάνουμε κάτι πρωτότυπο, γράφοντας μαζί ένα μυθιστόρημα. Αφού πρώτα το αναλύσαμε αρκετά, έχοντας στήσει όλη την ιδέα στο μυαλό μας, το ξεκινήσαμε. Ήταν ουσιαστικά μια πρόκληση για μας, μιας και οι δύο είχαμε ήδη γράψει αρκετά πράγματα. Το τελικό αποτέλεσμα θα το κρίνουν οι αναγνώστες.

Ήταν εύκολο να συνεργαστείτε μιας που πλέον δεν το γράφατε μόνοι σας αλλά μαζί με έναν άλλον;

ΓΔ: Με τον Μάριο έχουμε αποδείξει επανειλημμένως ότι ο ένας αφουγκράζεται το όραμα του άλλου. Δεν σου κρύβω όμως ότι σχεδόν σε κάθε κεφάλαιο του βιβλίου είχαμε διαφορετική ιδέα για την εξέλιξη της πλοκής. Ωστόσο, εκεί ακριβώς κρύβεται το μυστικό. Πρέπει να ακούς και τον άλλο. Να ακολουθήσεις ένα δικό του βήμα και μετά αυτός να ακολουθήσει δυο δικά σου και ούτω καθεξής. Στο τέλος βγαίνετε αμφότεροι δικαιωμένοι.  

Στο βιβλίο «Στη Γέφυρα των χαμένων ψυχών», ένας εφιάλτης είναι η αφορμή να βρεθούν πέντε άτομα και να ανακαλύψουν μία σκοτεινή ιστορία. Ποια ήταν η έμπνευσή σας για κάτι τέτοιο;

ΓΔ: Η αρχική ιδέα ήταν του Μάριου. Και σε μια ακόμα μαγική στιγμή της συγγραφής, τον θυμάμαι να δηλώνει ότι δεν ήξερε καν από πού προήλθε! Απλά… την είχε. Από εκεί και πέρα, εγώ σκέφτηκα “την πορεία” του λεωφορείου. Ήταν λες και χρωμάτισα την ιδέα του.

Το μυθιστόρημα μας μεταφέρει στη Νάουσα και τη Δρύπη. Τελικά, Γιώργο, τι συμβαίνει με τη Δρύπη (σ.σ. εκεί διαδραματίζεται και το βιβλίο του Το Τρίπτυχο των Ευχών –Εκδ. Πηγή);

ΓΔ: Είναι η αμήχανη στιγμή που δεν ξέρεις επακριβώς τι να απαντήσεις! Νομίζω πάντως ότι από τη στιγμή που χρειαζόμασταν έναν ορεινό, επαρχιακό προορισμό, η Δρύπη ήταν μια καλή λύση αφού ως συγγραφέας… είχα ξαναπάει εκεί, ενώ και ο Μάριος τη γνώριζε καλά σαν αναγνώστης. Ήταν πολύ ωραίο πάντως που συναντήσαμε ξανά παλιούς γνώριμους εκεί.
Να προσθέσω επίσης ότι η Δρύπη επανέρχεται και σε επόμενες συγγραφικές δουλειές μου. Έχει αρχίσει μάλλον να γίνεται τουριστικός προορισμός!  

Τι θα λέγατε σε έναν επίδοξο αναγνώστη για το βιβλίο σας;

ΜΔ: Ότι είναι ένα αρκετά πρωτότυπο βιβλίο γιατί αφενός το θέμα του είναι αρκετά ιντριγκαδόρικο και παράξενο και αφετέρου γιατί έχει δημιουργηθεί από δύο εντελώς διαφορετικά –στη γραφή– μυαλά. Μια χρυσή τομή δύο συγγραφέων που κρύβει πολλές εκπλήξεις.

Είστε και οι δύο στην οργανωτική επιτροπή του Fantasmagoria Festival. Τι να περιμένουμε από το φεστιβάλ για το Φανταστικό στη Θεσσαλονίκη;

ΜΔ: Σκοπός μας φέτος είναι να πάμε το Fantasmagoria ένα βήμα παραπέρα. Και ήδη έχουμε ένα μεγάλο καλεσμένο, τον Graham Masterton ο  οποίος θα κάνει ένα σεμινάριο δημιουργικής γραφής και θα υπογράψει τα βιβλία του. Επίσης ο μεγάλος διαγωνισμός διηγήματος που ξεκίνησε, έχει θέμα το οποίο όρισε ο ίδιος ο Masterton και το πρώτο βραβείο θα δοθεί από τον ίδιο στον πρώτο νικητή. Επίσης το πρόγραμμά μας θα είναι πολύ πλούσιο και θα  ασχοληθεί με όλες τις εκφάνσεις της φαντασίας. Θα είναι ένα πολύ γεμάτο διήμερο το οποίο θέλουμε να μείνει αξέχαστο σε όλους.

Πείτε μου λίγα λόγια για την ιστορία πίσω από το Φεστιβάλ.

ΓΔ: Είναι απόρροια ενός κοινού οράματος της Ευαγγελίας Παπανίκου, της Ευλαμπίας Τσιρέλη, του Μάριου και δικό μου. Πιστεύαμε όλοι ότι ένα φεστιβάλ φαντασίας υψηλών προδιαγραφών έλλειπε από τη Θεσσαλονίκη. Εδώ μάλιστα ισχύει και το «ισχύς εν τη ενώσει», αφού το όραμα του ενός ουσιαστικά συμπλήρωσε των υπολοίπων. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η συγγραφέας Ευαγγέλια Παπανίκου, που μας βοήθησε να κατανοήσουμε πόσο σημαντική είναι η ύπαρξη ενός παιδικού τμήματος στο φεστιβάλ. Θα μου μείνει αξέχαστη μια ατάκα της: «Σας προετοιμάζω τους μελλοντικούς σας αναγνώστες», είχε πει και, μέρα με τη μέρα, αντιλαμβάνομαι ότι η δήλωση αυτή κρύβει πολλά και εξαιρετικά νοήματα που εγώ προσωπικά σε πρώτη φάση δεν είχα αντιληφθεί.

Μάριε, έχεις συμμετάσχει σε αρκετές συλλογές διηγημάτων και έχεις εκδώσει και δύο βιβλία· ένα μυθιστόρημα και μια συλλογή διηγημάτων (Σκοτεινές μέρες, Αγκαλιάζοντας το έρεβος). Τελικά, διήγημα ή μυθιστόρημα;

ΜΔ: Το καθένα έχει την δική του μαγεία και φυσικά τις δικές του δυσκολίες. Η φιλοσοφία του καθενός σε αναγκάζει να λειτουργήσεις πολύ διαφορετικά στο στήσιμό του. Σαφώς και μου αρέσουν και τα δύο, μιας και πέρα από όσα έχω εκδώσει έχω έτοιμο άλλο ένα μυθιστόρημα, και διηγήματα για άλλες δύο συλλογές. Ωστόσο ομολογώ ότι κλείνω λίγο παραπάνω προς το διήγημα γιατί μου αρέσουν οι γρήγορες και παράξενες ιστορίες.

Ετοιμάζεις κάτι νέο αυτή την περίοδο;

ΜΔ: Αυτή την περίοδο δουλεύω επάνω σε ένα καινούριο μυθιστόρημα αλλά από ανάμεσα πάντα γράφω και κανένα διήγημα. Επίσης ετοιμάζουμε κάτι με τον Γιώργο, εντελώς διαφορετικό αυτή τη φορά,  το οποίο όμως είναι ακόμη επτασφράγιστο μυστικό. Θα κάνει μάλλον την εμφάνισή του στις αρχές του χρόνου. Λίγο υπομονή!

Γιώργο, πότε να περιμένουμε νέο μυθιστόρημά σου;

ΓΔ: Επειδή δουλεύουμε το πρότζεκτ που μόλις προανέφερε ο Μάριος, οι προσωπικές μου δουλειές θα πρέπει να περιμένουν λίγο. Και δεν είναι μόνο αυτό. Έχω γράψει και άλλο συνεργατικό μυθιστόρημα, με δεύτερο άτομο, ενώ στις σκέψεις μου υπάρχει χώρος και για τρίτη συνεργασία. Από τη μία όλα αυτά είναι ενδιαφέροντα, από την άλλη η αλήθεια είναι ότι κάποια στιγμή πρέπει να δώσω χώρο και στον εαυτό μου.

Γνωρίζω πως γράφεις ασταμάτητα. Αλήθεια, ανάμεσα σε δουλειά, μαθήματα δημιουργικής γραφής, οικογένεια, φεστιβάλ, πότε και πώς βρίσκεις τον χρόνο;

ΓΔ: Νομίζω ότι όπως σε όλα στη ζωή, χρειάζεται μέθοδο. Χρόνος υπάρχει πάντα, αρκεί να τον διαχειριστείς σωστά. Όταν έρθει λοιπόν εκείνο το 90πτο της μέρας που λέω ότι θα στρωθώ και θα γράψω, το πρώτο πράγμα που κάνω είναι να κλείσω το wi-fi στο κινητό. Αν έχεις τέτοιους αντιπερισπασμούς, δεν πρόκειται να γράψεις ποτέ! Θα πρέπει να παραδεχτώ πάντως ότι δεν κάθομαι δευτερόλεπτο μέσα στη μέρα…

 

Μίλησαν στην Τατιάνα Τζινιώλη